Post-apocalyptische fabel

Ook al is het verhaal soms wat voorspelbaar, het fysieke spel van de actrices houdt Eindland energiek en verrassend.

VINCENT KOUTERS

Theater: Over het IJ Festival

NDSM-werf, Amsterdam

Het vermoeden dat we door moesten door Bambie: **

Eindland door Echo en Generale Oost: ****

T/m 17/7. overhetij.nl

Hoe verder je kijkt, hoe meer je ziet. 400 meter lang is de speelplek van Bambie op het Over het IJ festival, dat dit weekend op de NDSM-werf is begonnen. De vijftien jaar oude mimetheatergroep speelt er zijn eerste locatievoorstelling, getiteld Het vermoeden dat we door moesten. Hierin maken Paul van der Laan en Tjebbe Roelofs een van de langste opkomsten ooit, zowel qua lengte als tijd. Als de twee goed en wel voor hun publiek staan, is de voorstelling alweer voorbij.

Het publiek zit op een straathoek. Links afbraakpanden, rechts het nieuwe hoofdkantoor van de HEMA. Nu en dan rijdt er een auto. Automobilisten beginnen nerveus te toeteren, zodra ze merken dat ze dwars door een theatervoorstelling rijden.

Nu is er op de kleine tribune na niets waaruit op te maken valt dat Bambie hier theater staat te maken. Alle toeschouwers hebben een koptelefoon gekregen, waarop zeegeluiden klinken en na een tijdje ook twee stemmen. In de verste verte verschijnen twee figuren.

Deze twee oude mannetjes slenteren door het landschap en keuvelen over de voorbij zoevende auto's, een aansluiting die ze willen halen en alle veranderingen in de omgeving. Ze doen denken aan Vladimir en Estragon uit Wachten op Godot, alleen wachten ze niet, maar wandelen ze. Toch gebeurt er weinig.

Ja, ze ontmoeten een gek oud vrouwtje (Klaske Bruinsma), dat door de berm struint en takken en bouwmateriaal verzamelt. De tekst en regie van Marijn van der Jagt laten veel vragen open. Te veel. Halverwege, als het effect van locatie is uitgewerkt, blijft een beetje langdradig locatieproject over.

Dat geldt niet voor Eindland van theatergroep Echo en productiehuis Generale Oost. Actrices Anna Schoen en Lotte Dunselma spelen deze post-apocalyptische fabel in het water.

Aan het einde van de IJ-helling, waar ooit niet al te kleine boten te water werden gelaten, ligt een brakke poel. Hier drijven ze rond op een groot rommelvlot. Al boerend en scheldend duiken ze de verroestte resten van een beschaafde wereld op.

De tekst van Jibbe Willems gaat over toekomstige primitievelingen. Ze leven naar het woord van de stamoudste, raken zomaar zwanger en gaan onverwacht dood. Het afval en de felle graffiti rond het speelveld maken van Eindland een mooi vormgegeven en rauw toekomstportret.

Ook al is het verhaal soms wat voorspelbaar, het fysieke spel van de actrices houdt de voorstelling energiek en verrassend. Doorweekt en met bloedende knieën blijven ze tot het bittere einde Willems bloemrijke tekst opboeren. De livegespeelde pianomuziek van Daan Hofman contrasteert mooi.

Dit soort locatietheater in een stadse omgeving is een specialiteit van Over het IJ. Het festival programmeert ook voorstellingen in de Tolhuistuin en op het Centraal Station van Amsterdam. Hopelijk wordt daar ook verder gekeken dan de locatie lang is.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden