Positief

Ik weet best veel van de band Kane, terwijl ik geen fan van ze ben, maar gewoon, wat je zoal zijdelings opvangt van een wereldberoemde band. Wat ik bijvoorbeeld weet: dat de zanger, Dinand Woesthoff, tijdenlang fulltime Uggs droeg. En dat hij de weduwnaar is van Guusje Nederhorst, die de Woezel- en Pip-kinderfiguurtjes ontwierp, waarmee Dinand niet alleen qua muziek, maar ook qua kinderfiguurtjes op een enorme goudmijn zit. Wat hem gegund is.


Sinds de afgelopen week weet ik nog meer van Kane, want het was eigenlijk de week van Kane; ze schoven aan bij De Wereld Draait Door, hun single Come Together staat nu (in dit soort statistieken ben ik nooit zo goed, maar ongeveer dus) al langer in de Top 40 dan Thriller én Yesterday, en zaterdag was er een heel Profiel aan de band gewijd. Profiel, dat KRO-programma waarin de groten uit de hedendaagse vaderlandse geschiedenis worden behandeld, zoals daar zijn: Keith Bakker, René Froger, Diederik Stapel. En nu dus Kane.


Kane is, heb ik begrepen uit deze media-aandacht, helemaal in Deepak Chopra geraakt, een Amerikaanse goeroe die elke zichzelf respecterende Hollywood-ster alweer als passé beschouwt, maar die bij onze Nederlandse beroemdheden (Carice van Houten, Kane) nog aansluiting vindt. Uit de interviews met Dinand Woesthoff heb ik begrepen wat de Deepak Chopra-leer inhoudt, namelijk dat je: a. positief moet zijn, b. allemaal moet samenwerken en c. zoveel mogelijk tijd op Ibiza moet doorbrengen.


Steeds als er iets moest gebeuren aan het Kane-album met Deepak Chopra-geïnspireerde liedjes, vertrok de band spoorslags naar Ibiza, om daar op gitaren te jammen in een witte hacienda, naar songteksten te staren op zilveren MacBooks en, later in het jaar, om de videoclip op te nemen in de Ibizanese vloedlijn.


Over deze videoclip hadden we in de documentaire al veel gehoord, zelfs moodboards gezien: iets met een nucleaire zon boven de aarde, en dat iedereen moest samenwerken, maar het eindresultaat leek erg op iets wat ik eerder in clips van andere bands had gezien: vier mannen in krappe spijkerbroeken die woest op instrumenten speelden. Onder een viaduct.


Maakt niet uit. Het is een goudmijn, en dan heb ik het dus niet over Woezel en Pip. De mooiste zin uit Dinands mond was overigens: 'Ik ben vaak in China voor Woezel en Pip', om vanuit die ervaring de stelling te poneren dat de Chinezen, gezien hun niet-Westerse, spirituele, positieve Deepak Chopra-inslag, er totaal niet mee zitten om na hun 65ste door te werken.


Hmm. Ik dacht dat dat misschien met iets anders te maken had. Maar dan ben ik weer zo'n negatieveling. Dat is de troef van de moderne positivo: iedereen die het niet met hem eens is, steekt er zo zuur bij af.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden