Pose

De man is net zichtbaar tussen twee figuren in donkere pakken, die hem als bogen van een gotisch raam omkaderen....

Alleen zijn ogen zijn neergeslagen. In devote concentratie kijkt hij naar. . . tsja, naar de hals van zijn gitaar, mag je vermoeden. Of naar een plek op de podiumvloer, waar zich een interessant gevormde biervlek aftekent. Misschien ziet hij er het silhouet van het liefje in dat hij die morgen voorgoed verlaten heeft, overigens zonder het haar te vertellen. En misschien ziet hij niets dan het morsige behang van de hotelkamer waar hij het refrein van zijn lied op de achterkant van de rekening schreef.

De foto zou gisteren gemaakt kunnen zijn, maar is in werkelijkheid een halve eeuw oud. De man op de foto heet Woody Guthrie. Hij is hier vastgelegd als de archetypische muzikant: onbenaderbaar, want verzonken in zijn muziek. En op een terloopse manier helemaal in tune met zijn tijd.

De foto staat op de hoes van een wonderlijke cd, There is no eye (Smithsonian Folkways Recordings). De cd hoort bij het gelijknamige boek van John Cohen, een fotograaf, filmer en muzikant uit New York, die zijn leven lang op jacht is naar muziek die hem raakt. De zwarte kerken van de Bronx, de dorpen van de hoge Andes, het kampement van de reizende ketellappers van Schotland, de stamtafel van de beat poets in de Village - zijn jachtterrein is groot.

Hij zoekt wat iedereen zoekt die zich vastbijt in één onderwerp: verband en betekenis. In zijn geval kan het gaan om het verband tussen het liedje dat een oude boer neuriet op de veranda van zijn huis en de ballad van een folkzanger in een bar in downtown Manhattan. Cohen heeft een voorliefde voor de wortels van de Amerikaanse muziek. Dat is op zijn cd te horen.

Maar met dezelfde inzet kan een heel andere lijn worden getrokken, die tussen Mohammed Ali, die dertig jaar geleden in een boksring BBC-interviewer David Frost knock-out rapte, en de hanengevechten die nu door rapcrews worden geleverd. Of tussen de melodische voorkeuren van R.E.M. en het Britse wiegelied.

Een jong zwart meisje hoort iets wat ons ontgaat. Ze draait haar bovenlichaam opzij en naar achter, slaat een arm voor haar borst, heft de andere schuin achterwaarts. Haar voeten staan tussen vuilnis, achter haar ligt het wrak van een auto. De foto is veertig jaar oud, maar de pose is nog dagelijks te zien, op MTV en in de disco.

Wat dat allemaal te betekenen heeft? Toch minstens dat wat wij doorgaans voor verandering aanzien vooral een kosmetische kwestie is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden