Pop

De Jeugd Van Tegenwoordig: De Lachende Derde. Magnetron/Universal.

De Jeugd biedt plezier voor drie

Sinds hun hit Watskeburt van vijf jaar geleden is De Jeugd Van Tegenwoordig stilaan uitgegroeid tot een van de populairste popgroepen van Nederland en Vlaanderen. De mix van kolderteksten met luchtige elektrofunk-beats op de eerste twee albums bleek op het podium misschien nog wel beter te werken, in elk geval reikt de populariteit van de band van de drie rappers en beatmaker Bas Bron veel verder dan het gebruikelijke hiphopcircuit.


De Lachende Derde zal daar weinig aan veranderen, hooguit is het geluid erop verfijnd en heeft Bas Bron met Sterrenstof een popmelodietje te pakken dat zich kan meten met het beste van de Gorillaz.


Openingstrack Zo Volwassen, Zo Beleefd - muzikaal een van de grootste verrassingen dankzij een prachtige sax-solo - doet even vermoeden dat De Jeugd tot volwassen inzichten is gekomen: 'Ik wou alleen maar nemen, nu is het tijd om te geven'. Maar een liedje verder profileren ze zich weer als Sexy Beesten.


Je schiet voortdurend in de lach, al was het maar omdat dit gezelschap zich zelf helemaal niet serieus lijkt te nemen, wat voor een hiphopcrew ook al een zeldzaamheid is. De lolligheid slaat tegen het einde wat door naar gemakzucht, zowel muzikaal (als de elektrosound te voorspelbaar wordt) als tekstueel (wanneer woordgrapjes de overhand krijgen). Maar dan heb je ook al plezier voor drie gehad.


Het beste hiphopalbum sinds vijf jaar

Kanye West: My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Universal.


Momenten van verslapping zijn niet te vinden op het nieuwe album van Kanye West. Niet alleen is dit zijn beste plaat sinds hij in 2004 debuteerde met The College Dropout, het is ook het beste hiphopalbum van de afgelopen vijf jaar. Een plaat om weer vertrouwen in hiphop te krijgen als een genre dat én zichzelf vernieuwt én appelleert aan de smaak van het grote publiek.


West had het publiek al gewaarschuwd, hij was met iets groots bezig en wilde nu eens een plaat maken die de hele wereld versteld zou doen staan. Dat is hem gelukt, zo lijkt het. De Amerikaanse pers overlaadt de rapper/producer met tienen, en er valt ook echt geen minder puntje op de plaat aan te wijzen. De productie is subliem, de keuze van samples, van King Crimsons 21st Century Schizoid Man in Power tot Aphex Twins Avril 14th in Blame Game al even verrassend als geslaagd.


West zelf was nooit de allerbeste rapper, iets wat hij op zijn latere werk tot vervelens toe maskeerde met het technische foefje dat Auto-Tune heet. Maar waar hij die stemvervormer hier gebruikt is dat functioneel. Ieder nummer heeft een andere sfeer, tempo en sound, zonder dat het afbreuk doet aan de eenheid. Een plaat waarmee je niet alleen weer vertrouwen krijgt in hiphop maar in mainstreampop in het algemeen. Even vernieuwend als toegankelijk is My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Niks minder dan een meesterwerk.


Gijsbert Kamer


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden