Pop


Gekuiste versie van 'Fuck You'

Cee Lo Green: The Lady Killer. Elektra/Warner.


Zijn optreden in Amsterdam werd tot tweemaal toe afgelast, dus we moeten het voorlopig doen met The Lady Killer, het album van Cee Lo Green, de R&B-zanger uit Atlanta, die al twee soloplaten uitbracht, maar pas echt een ster werd toen hij in 2006 de Gnarls Barkley-hit Crazy de stratosfeer in zong.


In het voorjaar besloot Green (echte naam: Thomas Callaway) het onweerstaanbare Fuck You met groot succes als officieuze single uit te brengen via YouTube. Nu vinden we het lied in twee versies terug op het album: de hitversie is als een veredelde bonustrack toegevoegd, terwijl de muzikaal identieke albumversie tekstueel gekuist en daardoor toch veel minder leuk is (titel: Forget You).


De rest van het album mag een aangename verrassing heten, omdat het meer uitbundig georkestreerde liedjes van Fuck You-kaliber bevat, meestal bitter en uitgelaten tegelijk, over vallen en weer opkrabbelen in de liefde: I Want You en Fool For You, bijvoorbeeld. En wat een unieke, geweldige stem heeft die man toch.


Popkoning Pharrell presteert ondermaats

* *


N.E.R.D.: Nothing. Star Trek/Universal.


Op zomerfestivals werkt het altijd prima: een optreden van N.E.R.D., de hiphop/funk/rockband van Pharrell Williams en Chad Hugo (samen ook het producersduo The Neptunes) en hun maatje Shay Haley. Maar de studioalbums stelden eigenlijk altijd teleur.


Nummer vier is zo stuurloos dat de titel schreeuwt om flauwe grappen: Nothing, een verwijzing naar het feit dat N.E.R.D. een voltooid, maar onbevredigend album weggooide om vanuit het niets opnieuw te beginnen. Hulde voor zoveel zelfkritiek, maar ook poging twee is ondermaats.


Ideeën hebben Williams en Hugo altijd genoeg (roffelende feestritmen, vette funkblazers in Help Me, een knipoog naar Ennio Morricone in I've Seen The Light), maar er een goede track omheen boetseren is op Nothing nog minder vaak gelukt dan voorheen.


Het blijft opnieuw bij een paar feestsingles (Hot N' Fun en Party People) en dat is toch veel te karig voor een man (Williams) die ooit als de nieuwe popkoning van zijn generatie werd gezien.


Podiumkracht vastgelegd op plaat

* * *


Triggerfinger: All This Dancin' Around. Excelsior/V2.


Twee studioplaten bracht Triggerfinger al uit, gevuld met rock die ergens tussen Queens Of The Stone Age en Soundgarden te plaatsen viel, maar het waren toch vooral de overdonderende concerten waarmee de Antwerpse rockband een Nederlands publiek voor zich won.


Iets van die podiumkracht vastleggen op plaat, dát is de uitdaging. Op het derde album All This Dancin' Around zijn ze daar weer iets beter in geslaagd. Ook de songs worden beter, al blijft het liedje bij Triggerfinger soms nog wat te nadrukkelijk in dienst van de groove staan.


Een nummer als Let It Ride is Triggerfinger op zijn sterkst: Queens Of The Stone Age, maar dan ongecompliceerder. Op 11 december komt Triggerfinger naar Eindhoven, op 22 en 23 december naar Amsterdam.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden