pop

1. The National: High Violet.

4AD/V2.


2. Deerhunter: Halcyon Digest.


4AD/V2.


3. Arcade Fire: The Suburbs.


Mercury/Universal.


4. Flying Lotus: Cosmogram-


ma. Warp/V2.


5. Spoon: Transference.


Anti-/Epitaph.


6. Big Boi: Sir Lucious Left


Foot: The Son Of Chico


Dusty. Def Jam/Universal.


7. Joanna Newsom: Have One


On Me. Drag City/Munich.


8. John Grant: Queen Of


Denmark. Bella Union/V2.


9. Tim Knol: Tim Knol.


Excelsior/V2.


10. Janelle Monáe: The


ArchAndroid. Bad Boy/


Warner.


Ik kan het zelf haast niet geloven: er staat voor het eerst geen enkele plaat van Britse makelij in mijn jaartoptien. Geen jonge Britse band greep me werkelijk bij de keel. De Britten die het dichtst in de buurt kwamen waren veteranen, makers van muziek die (hoe prachtig ook) los staat van de tijd waarin hij gemaakt werd: The Coral, I Am Kloot. Nooit eerder slaagden zo weinig Engelse indiebands erin mijn popjaar te kleuren.


Mijn jaarlijst is Amerikaans getint, zoals in 2008 en 2007, maar dat laat onverlet dat veel van de hippe Amerikaanse punkfunk- en Brooklyn-bands die me in die jaren zo enthousiast maakten me ook al in de steek lieten: LCD Soundsystem, !!!, Vampire Weekend, hun nieuwe albums stelden me bitter teleur.


Ook de Amerikaanse gitaarplaten die me grepen, werden gemaakt door relatieve oudgedienden: The National, Spoon, Arcade Fire, stuk voor stuk uitgesproken onhippe bands, die al eerder meesterstukken afleverden. Mooi? Ja, in het geval van The National en Arcade Fire zelfs meesterlijk. Maar typisch 2010? Nee.


Het was een onbestemd popjaar. Mooie platen waren er wel, maar het was een beetje sprokkelen, bij gebrek aan een artiest of nieuwe ontwikkeling die 2010 werkelijk smoel gaf, zoals een lichting sterke Britse gitaarbands dat in 2004 en 2005 deed, een Amerikaanse golf in 2008 en een Nederlandse in 2009.


Er staat weer eens elektronische muziek, hiphop én neo-soul in mijn lijstje, dat is de voorbije jaren niet altijd het geval geweest. De avontuurlijkste, gekste platen kwamen - na een paar mindere jaren - weer eens uit die genres.


Maar in 2011 moet de vlam weer eens ouderwets in de pan: niet alleen leuke niches, maar iets groots. We hebben een artiest nodig waarvan jongeren vol overtuiging roepen: dít is het, déze artiest had de wereld nodig. Die artiest mag er best een zijn die het wiel opnieuw uitvindt. Daar zullen we niet over zeuren.


Menno Pot


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden