pop

*****..

POENERIGE PRODUCTIE
Madonna: Hard Candy. Warner.

POENERIGE PRODUCTIE
Pharrell Williams (van producersduo The Neptunes), Justin Timberlake en Timbaland bepaalden het geluid van de Amerikaanse mainstream-pop van dit decennium. Dus dacht Madonna, geslepen trendvolgster als ze is: die moet ik hebben voor mijn elfde studioplaat. Kanye West er nog bij, en klaar ben je.

POENERIGE PRODUCTIE
Als Hard Candy één ding bewijst, dan is het dat ook een indrukwekkende batterij producers en studiogasten weinig kan uitrichten als er domweg geen liedjes zijn.

POENERIGE PRODUCTIE
Madonna gaat verder waar ze op nummer tien, de zwakke aerobicplaat Confessions On A Dancefloor (2005), gebleven was, zij het met een vers urban-sausje van R & B en een beetje hiphop.

POENERIGE PRODUCTIE
Hard Candy klínkt beter dan zijn voorganger, maar meer dan enige studiotechnische winst is amper geboekt. Als je door de poenerige productie heenluistert, blijft precies de plaat over die je op basis van de hoesfoto verwacht: Hard Candy ziet eruit als een goedkope ‘Radio 538-megamix’-cd.

POENERIGE PRODUCTIE
Het album kent hooguit iets meer aardige momenten en aanzetten tot liedjes dan Confessions, maar alle betrokkenen blijven ruim onder hun niveau: Pharrell verrichtte beter werk met Britney Spears en Gwen Stefani, Timbaland was veel beter op dreef met Missy Elliott en Nelly Furtado, en Justin Timberlake? Die kijkt ook wel link uit en bewaart zijn beste ideeën natuurlijk voor zijn eigen platen.

POENERIGE PRODUCTIE
Madonna zelf krabbelde zo te horen slechts de stompzinnige teksten op een bierviltje. Áls ze al haar persoonlijke muzikale stempel op Hard Candy drukte, dan zij gezegd dat ze nergens het niveau haalt van Ray Of Light (1998) of Music (2000), de platen waarop het heel even leek alsof het popicoon Madonna ook als muzikante iets te melden had (al kwam veel van de lof producer William Orbit toe). Nu is ze slechts een crowdpleaser die wegwerppop maakt, en niet eens goede.

TINDERSTICKS KEREN STERK TERUG
*****

TINDERSTICKS KEREN STERK TERUG
Tindersticks: The Hungry Saw. Beggars Banquet/V2.

TINDERSTICKS KEREN STERK TERUG
Na zes studioplaten vol stemmige, soulvolle, vaak door strijkers begeleide popmuziek leek de Engelse groep Tindersticks te zijn verdwenen. Van de handvol soloplaten die door de leden werden uitgebracht, waren die van frontman Stuart A. Staples het best, maar ook bij hem bleef het gevoel dat ze als Tindersticks-platen nog beter hadden kunnen zijn.

TINDERSTICKS KEREN STERK TERUG
Op The Hungry Saw, het eerste album in vijf jaar, horen we wat minder violen dan vroeger (violist Dickon Hinchcliffe verliet de band, en met hem nog twee van de zes leden), en wat meer accenten van koperblazers.

TINDERSTICKS KEREN STERK TERUG
Het vertrek van de helft van de bezetting heeft het geluid van de groep niet wezenlijk veranderd, en daar kun je alleen maar blij om zijn, want The Hungry Saw kan zich meten met het beste Tindersticks-werk. Nu nog hopen dat het concert, donderdag in Vredenburg Leidsche Rijn, even mooi wordt als dat van 2001 in het oude Vredenburg.

LACHEN MET DE JEUGD
*****

LACHEN MET DE JEUGD
De Jeugd van Tegenwoordig: De Machine. Top Notch/Universal.

LACHEN MET DE JEUGD
Behalve hilarisch was de megahit Watskeburt?! ook góed: het was geen hiphop, geen dance en geen electro, maar iets er tussenin. De gemiddelde Engelsman of Duitser begreep nog minder van de tekst dan een Nederlander, maar toch pikten dj’s in die landen het nummer op. Debuutalbum Parels Voor De Zwijnen (2005) bevatte wel meer knappe beats van producer Bas Bron (‘De Neger des Heils’) en briljante flauwekul van P. Fabergé, Vieze Fur en Willie Wartaal.

LACHEN MET DE JEUGD
Album nummer twee, De Machine, bevat geen single van het kaliber Watskeburt?!, maar er valt nog altijd verbazend veel te lachen en de beats in pakweg de single Hollereer zijn ook weer onontkoombaar. Ze blijven verrassend genoeg behoorlijk leuk, de Amsterdamse koningen van ranzigheid en flauwekul.Menno Pot

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden