Pop

Grinderman: Grinderman 2. Mute/EMI...

Dat was even schrikken, drie jaar geleden. Nick Cave die voor het eerst van zijn leven de gitaar omgespt en de piano de studio uitzet tijdens het componeren van nieuw materiaal. Het resultaat verscheen dan ook niet onder de vertrouwde naam Nick Cave & The Bad Seeds, zijn band heette nu Grinderman. Het album Grinderman klonk wild, rauw en losser van opzet, wat ook weer gevolgen had voor de plaat die erop volgde, wel weer onder eigen naam, Dig Lazarus Dig!!! uit 2008.

Grinderman 2 sluit daar op zijn beurt muzikaal weer op aan. Cave beroert de piano nog altijd niet en zijn trouwe kompaan Warren Ellis bespeelt zijn viool evenmin. Het levert opnieuw een zeer vermakelijk album op, dat begint met Cave in een standaard blues-opening I woke up this morning. Daarna laat hij zijn fantasie de vrije loop in soms gruwelijke verhalen waarin hij met hoorbaar plezier zijn aloude thema’s hel en verdoemenis door de mangel haalt. Zijn songs zijn niet meer angstaanjagend of anderszins beklemmend, je schiet er vooral van in de lach. Dit Grinderman 2 is een vrolijk, geestig rock ’n’ roll-plaatje, dat duidelijk maakt dat Cave zich muzikaal maar vooral tekstueel nog altijd ontwikkelt.

Aardig, maar te veel een allegaartje
Mavis Staples: You Are Not Alone. Anti/Epitaph.

Mavis Staples maakt sinds de dood van haar vader Roebuck Staples een aardige comback door. Nadat Ry Cooder haar in 2007 terugbracht naar de meer gospel-geörienteerde muziek waarmee ze ooit groot werd, ontfermt nu Wilco’s Jeff Tweedy zich over haar. Hij leverde een paar liedjes, waaronder het titelnummer en produceerde de plaat die opnieuw zeer prettig, warm en overtuigend klinkt.

Behalve liedjes uit het archief van de familie Staples komen ook Randy Newmans Losing You en Allen Toussains fraaie Last Train voorbij dat Staples goed vertolkt. Maar hoe aardig de plaat ook is, nergens dwingt de zangeres echt veel af bij de luisteraar. Het lijkt wel alsof Tweedy zich er een beetje snel vanaf heeft willen maken en daarom gekozen heeft voor een allegaartje aan bekende en onbekende liedjes. You Are Not Alone is mooi, maar ook een cd die je makkelijk vergeet.

John McCauly tast in zijn ziel
Deer Tick: The Black Dirt Sessions. Fargo/Munich.

Net als Tweedy met zijn band Wilco, is ook het Amerikaanse Deer Tick zaterdag te zien op het Groningse Take Root Festival. De band heeft net een derde album uit, The Black Dirt Sessions, waarop de nasale, getergde stem van John McCauly het best tot zijn recht komt. De countryblues, geworteld in de muziek van jarentachtig-bands als Green On Red en Dream Syndicate, geeft McCauly alle ruimte diep in zijn ziel te tasten. Slepende piano-akkoorden dragen de meeste liedjes en soms klinkt er een bijtende elektrische gitaar. Jolijt is nu ver te zoeken, maar in de opgewektere liedjes van de vorige Deer Tick platen overtuigde de band toch al het minst. Alles voor een paar beklemmende optredens (vanavond ook nog in Paradiso) is op The Black Dirt Sessions aanwezig.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden