pop

  1. Ariel Pink's Haunted Graffiti:

Before Today. 4AD/V2


2. Gonjasufi: A Sufi And A


Killer. WARP/V2


3. The Fall: Your Future Our


Clutter. Domino/Munich


4. The National: High Violet.


4AD/V2


5. John Grant: Queen Of


Denmark. Bella Union/V2


6. The Soft Pack: The Soft


Pack. Heavenly/V2


7. Arcade Fire: The Suburbs.


Universal


8. Jamey Johnson: The Guitar


Song. Universal


9. Caribou: Swim. City


Slang/Konkurrent.


10. Spoon: Transference.


Anti/Epitaph.


Onlangs verscheen een van mijn lievelingsplaten opnieuw, in een zogeheten Deluxe Edition. De muziek op Searching For The Young Soul Rebels van Dexys Midnight Runners uit 1980 verbaast me nog altijd. Pop, soul, r&b vloeien prachtig samen. Mooier dan op deze plaat heb ik in de rock 'n' roll nog nooit een blazerssectie horen spelen; let vooral eens op de trombone.


En dan is er natuurlijk de hartekreet van zanger Kevin Rowland: 'Waar zijn de nieuwe soulrebellen?'


Het is dit jaar opnieuw een actuele vraag, meer dan in 1980 zou ik haast zeggen. Ik heb het hele jaar door prachtige muziek gehoord. Oud en nieuw, blank en zwart, van jonge bands en van 'ouwe lullen', maar om met Rowand te spreken: waar is de rebellie? Of zelfs: waar is de soul?


Iedereen doet lekker zijn eigen ding, vindt meestal zijn eigen niche, en dat is het dan. Onstuimige bandjes met geen andere ambitie dan de wereld veroveren met hun muziek, of visionaire geesten met grotere ambities dan iedere avond 'lekker spelen', ik kom ze weinig tegen.


Het lijkt wel alsof iedereen zich heeft neergelegd bij het gegeven dat de wereld niet zit te wachten op een nieuwe popster.


Ook best. Dan laat ik me maar ontroeren door iemand die in Nashville zijn eigen stek gevonden heeft en langzaam steeds meer harten weet te veroveren met zijn smachtende country-stem.


Jamey Johnson is de naam. Zijn nieuwe plaat The Guitar Song werd me aanbevolen in een platenzaak. Ik ken 'm pas een paar weken (anders was ie wellicht hoger gekomen dan 8) maar het lijkt een vriend voor het leven te worden. Liedjes uit het hart, van een man die alles al heeft meegemaakt maar zich niet uit het veld laat slaan. When I played a song and watched a grown man cry/It was at that moment when I just knew what I was born to do zingt hij in That's why I write songs. Vanwege dit soort mensen, dit soort ontdekkingen en dit soort 'soul rebellen' schrijf ik over popmuziek.


Gijbert Kamer


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.