Poprecensent die zijn tijd beschreef

Hij was tot halverwege de jaren tachtig het lange boegbeeld van een generatie recensenten. In zijn 'Koops-mobiel' reden ze de zalen af.

Veel leden van 'de familie', zoals Nathalie Kester (KRO Magazine) de club oudgedienden in de Nederlandse popjournalistiek noemt, belden de voorbije dagen met elkaar om herinneringen aan hem op te halen. Peter Koops, de vrijdag overleden muziekrecensent van eerst NRC Handelsblad en, vanaf 1982, de Volkskrant, was er indertijd per slot van rekening het middelpunt van. Een boegbeeld, zeggen zijn oud-collega's. Door zijn lengte, maar eerst en vooral vanwege de 'aardige en zachtmoedige wijze' (Roel Bentz van den Berg, NRC/VPRO) waarop hij jongere vakgenoten onder zijn hoede nam: 'Hij was een soort oom.'


Met de 'Koops-mobiel', zijn witte Citroën CX Break, reden Koops, Bentz van den Berg, Stan Rijven (Trouw), Fons Dellen (Het Parool) en andere telgen van de poprecensentenfamilie drie tot vier keer per week het landelijke zalencircuit af om over newwavebandjes, David Bowie en The Rolling Stones te schrijven. Elke keer opnieuw een opgave voor de onzekere Koops, die zeer nauwgezet en gewetensvol werkte en misschien daarom wel steevast moeite had deadlines te halen. Wanneer zijn stuk eenmaal in druk was verschenen, leek die onzekerheid hem allerminst parten te hebben gespeeld.


Hij had autoriteit, zegt Nathalie Kester. Elly de Waard, die hem al goed kende in zijn NRC-jaren en als popcriticus zijn directe voorgangster was bij de Volkskrant: 'Ik had groot respect voor de kwaliteit van zijn werk. In die periode waren wij samen de meest serieuze rockcritici van Nederland. Ik koos voor de intellectueelste benadering, maar Peter kon mensen er eveneens van overtuigen dat popmuziek een kunstvorm was.'


Kester: 'Ze gaven allebei ongezouten hun mening, in superlatieven of door een optreden tot op de bodem af te kammen.'


Koops had net als iedere muziekliefhebber persoonlijke voorkeuren, maar drong ze binnen en buiten de krantenkolommen nooit op aan anderen. Bentz van den Berg: 'Hij was absoluut niet monomaan in zijn vak.'


Hij voerde 's nachts, na de deadline, eindeloze telefoongesprekken met zijn collega's. Ze gingen eerder over de liefde of over een defect aan de Koops-mobiel dan dat er over concerten en lp's werd gesproken. 'We wisten van elkaar toch wel wat we goed vonden', zegt Kester. 'Wanneer we elkaar in de auto op een Amsterdamse gracht passeerden en we draaiden de portierramen open, dan bleek vaak dat we tegelijkertijd naar een bandje van de Stones zaten te luisteren.'


Iedere muziekgeneratie verdient haar recensent, luidt nog altijd de stelling van De Waard. Het tijdperk van criticus Koops was halverwege de jaren tachtig voorgoed voorbij. Hij verdween uit het popwereldje en uit de journalistiek. Tot aan zijn dood bleef hij vrijwel onzichtbaar voor de oude getrouwen uit 'de familie'.


Koops' recensies waren meer dan stukjes over muziek, zegt Roel Bentz van den Berg. Ze beschreven een tijdsbeeld. In dubbel opzicht kon Koops daar niet overheen stappen. 'Veel collega's zijn later succesvol gebleken met andere bezigheden. Peter kon en wilde alleen fantastische recensies schrijven. Dat is ook zijn tragiek geworden.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden