Popliedjes gewoon naast jazzgiganten

ROTTERDAM - De grootste zaal van het Ahoy-complex is aardig gevuld voor de sympathieke rock 'n roll van John Hiatt. Zijn stem is nog altijd soulvol, en de met veel traditionele rhythm & blues doorspekte muziek van zijn band doet het verrassend goed. Toch lijkt het publiek op deze 37ste editie van het North Sea Jazz Festival op zoek naar grotere uitdagingen.

De programmering is aan het begin van dit driedaagse evenement ook dusdanig sterk en afwisselend dat iemand die zoals Hiatt gewoon popliedjes speelt het moet afleggen tegen bijvoorbeeld jazzgiganten als McCoy Tyner en Joshua Redman. Want hoewel er nog altijd gezeurd wordt dat North Sea Jazz teveel pop zou presenteren, het publiek dat ook nu weer met tienduizenden naar Rotterdam afreist, is wel degelijk bereid zich diep onder te dompelen in toch bepaald geen hapklare jazzmuziek.

Uitverkocht is op voorhand geen enkele avond, maar het is al vroeg druk in het Rotterdamse Ahoy-complex waar het festival na dertig Haagse jaren nu voor de zevende keer zijn onderkomen heeft. En terecht, want er is al in de vooravond een paar bijzondere combinaties te bewonderen van big bands met recalcitrante gastsolisten.

De vonken spatten eraf bij het Belgische collectief Flat Earth Society. De compositie Fast Forward doet zijn naam eer aan: het razende tempo is zelfs voor improvisator Ernst Reijseger nauwelijks bij te benen. Een mooi ensemble is het, met een ongelooflijk buigzaam vermogen, zo blijkt even later: als Reijseger zijn cello bassend op de schoot neemt en gaat zingen, verandert de opgefoktheid in een sprookjesachtige sfeer.

Ook een stampvolle zaal bij Artist In Residence Joshua Redman, die vanavond met het grote Metropole Orkest te horen is. Hij bewijst hij onmiddellijk waarom juist hij drie maal zal spelen dit weekend. Niemand die over zo'n krachtige en tegelijk beheerste tenorbrul beschikt en daarmee de wat zoete arrangementen doet opleven.

Zoals elk jaar lopen meerdere thema's als rode draad door het festival, zoals gisteren 'New Urban Jazz', een verzamelnaam van met soul, hiphop en r&b geïnjecteerde jazzmuziek.Ook dit jaar zijn ze er nog: de legendarische jazzhelden. De zeggingskracht van pianist McCoy Tyner is van gelijk niveau als vijftig jaar terug. Toen bespeelde John Coltrane de tenorsax, nu is het zoon Ravi. Alleen Tyners schor krakende stem verraadt zijn 73-jarige leeftijd.

Niets leuker dan daarna een nieuwe generatie aan het werk te zien in de aanpalende Darling. Voor een stampvolle zaal bewijst Gregory Porter dat ook vocale jazz nog een rijke toekomst heeft. Laat hem volgend jaar de plek van de al jaren verveeld klinkende Van Morrison in de grootste zaal maar innemen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden