Popidool zonder muziek

Voetballers waren keurige huisvaders, in de jaren vijftig...

Of ze waren het niet, maar dan bleef hun turbulente levenswandel buiten de kolommen van de kranten. Misschien hadden ze wel een minnares, waren ze aan de drank of smeten ze hun geld op een andere manier over de balk, maar geen journalist die zijn vingers eraan brandde. Laat staan dat een Beroemde Voetballer in de jaren vijftig werd belaagd door gillende schoolmeisjes.

Voetballers waren interessant voor de media, maar alleen als voetballer; als man die de toeschouwers (noeste arbeiders met petten en verweerde koppen) in het stadion in vervoering bracht met een schot of een solo, met de maten in de pub even een paar grote glazen pils dronk en daarna snel terugkeerde naar moeder de vrouw.

De een was meer getalenteerd dan de ander, maar in grote lijnen waren alle voetballers gelijk. Ze zagen er ook allemaal hetzelfde uit. Als ze niet al kalend waren, hadden ze heel kort haar. Voetbal en glitter & glamour, dat was water en vuur.

Dit en nog veel meer veranderde op 9 maart 1966, de dag dat Manchester United in het Stadion van het Licht (symbolische naam!) in Lissabon een Europa Cup-wedstrijd speelde tegen Benfica. Manchester United won met 5-1, een knappe jongeman uit Belfast scoorde binnen een kwartier twee maal en een ster was geboren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden