pop en klassiek

pop *****


My Bloody Valentine


EP's 1988-1991 Sony Music


Vier jaar geleden werden ze al aangekondigd, en gingen de recensie-exemplaren op de post. En nu zijn ze er dan echt, de geremasterde uitgaven van de twee albums, Isn't Anything en Loveless die My Bloody Valentine in respectievelijk 1988 en 1991 uitbracht.


Twee platen die inmiddels worden gerekend tot de meest invloedrijke en vernieuwende platen uit de Britse indie-rock. Hoe fraai ook, het meest verheugend is de bundeling van de vier baanbrekende maxi-singles die de band van geluidskunstenaar


Kevin Shields tussen 1988 en 1991 uitbracht. Aangevuld met wat niet-gereleasde demo's uit die tijd is deze dubbel-cd essentieel want het zijn de EP's You Made Me Realise (met op de b-kant Slow en Thorn), Feed Me With Your Kiss en Soon die aan de basis stonden voor de vernieuwende gitaarnoise waar My Bloody Valentine op Loveless mee triomfeerde.


De zeggingskracht van My Bloody Valentine lijkt de afgelopen decennia alleen maar groter geworden. De lat werd indertijd zo hoog gelegd dat ook Kevin Shields zelf deze tot op de dag van vandaag niet heeft weten aan te raken. Toekomstmuziek, nog altijd. Pop *****


My Bloody Valentine


Vier jaar geleden werden ze al aangekondigd, en gingen de recensie-exemplaren op de post. En nu zijn ze er dan echt, de geremasterde uitgaven van de twee albums, Isn't Anything en Loveless die My Bloody Valentine in respectievelijk 1988 en 1991 uitbracht.


Gijsbert Kamer


pop ****


Beach House


Bloom


Bella Union/V2


Op Teen Dream (2010) leek het Amerikaanse duo Beach House zijn definitieve vorm gevonden te hebben. Dit derde album loste alle eerder gedane beloften in. De bezwerende, dromerige pop van Alex Scally en Victoria Legrand moest het niet langer meer hebben van sfeer alleen, maar kende met Zebra of Norway een paar wonderschone liedjes die ook buiten de albumcontext goed werkten.


Bloom kent muzikaal weinig verrassingen, de sound is nog meer geperfectioneerd, de muziek ademt ook meer, maar alles wat Teen Dream bij vlagen zo betoverde werkt ook op Bloom weer goed.


Het is nu alleen wel even zoeken naar dat ene nummer dat er echt uitspringt. Vergeefs wellicht, maar niet getreurd, de speurtocht leidt al snel tot het besef dat Bloom iets verslavends heeft.


Het wordt steeds moeilijker je los te rukken van het wat androgyne stemgeluid van Legrand, en de warme deken van synths, gitaren en piano van je af de duwen. Beach House heeft op hun vier albums haast ongemerkt een op zich zelf staand genre geschapen, en is de dreampop of chillwave van weleer inmiddels voorbij. Bloom is bij vlagen van een troostrijke schoonheid. GK


pop ****


Fresku


Maskerade


Top Notch


Het tweede album van Fresku laat zich beluisteren als een hoorspel. Met alle nadelen van dien, want als achtergrondmuziek werkt Maskerade, een wervelstorm aan stijlen, stemmingen en schunnigheden in het geheel niet.


Gezellig klinkt Fresku ook al niet en een party-plaat wil Maskerade ook niet worden. Maar ga er voor zitten en je valt van de ene verbazing in de andere. Zo denk je met Hedde Druksop (met geniale assistentie van Theo Maassen) een hit te pakken te hebben en blijkt het door een simpele maar doeltreffende beat gedragen nummer te gaan over porno, 'anus-likken' en 'paardenpikken'.


Bijna pijnlijk openhartig lijkt Fresku in de liedjes over zijn dochtertje Alisha en haar moeder met wie het blijkens Liefdesliedje ook wel eens beter is gegaan.


En tussen spijtbetuigingen over leeggehaalde spaarvarkens door krijgt Fresku het er ook nog eens van langs van Ali B. Hilarisch of schrijnend? Grof, grotesk, of geniaal? Gemeend of gespeeld? Het blijft gissen naar een antwoord.


De ware intenties worden door Fresku knap gemaskeerd gehouden.


GK


Klassiek


*****


Beethoven E.A


Diabellivariaties Harmonia Mundi


Andreas Staier is niet de eerste die Beethovens Diabellivariaties doopt in de historische kleuren van de fortepiano. Maar met zijn opname zet hij wel meteen een standaard die reikt tot ver buiten het authentieke domein.


Staier, volgens sommigen de beste fortepianist op aarde, paart technisch meesterschap aan een grenzeloze verbeelding. Hij beziet Beethovens exercities in hun oorspronkelijke context: variaties over een lomp walsje van Anton Diabelli, waarover tientallen andere componisten rond 1820 hun licht hebben laten schijnen.


Staier neemt de piepjonge Liszt en de dromerige Schubert net zo serieus als de vervaarlijk grommende Beethoven. Die toont zich 33 variaties lang niet alleen vol luim en spotzucht, maar ook onverholen virtuoos. Niet schrikken bij variatie 22, die bij Staier losbrandt met de slagwerkherrie van het uitgestorven 'janitsarenpedaal'.


Guido van Oorschot


Klassiek


**


Buxtehude


Amsterdam Baroque Orchestra & Choir o.l.v.


Ton Koopman. Challenge Classics


In zijn langlopende project rond het werk van Dieterich Buxtehude dringt Ton Koopman door tot de kern: Membra Jesu Nostri, een cyclus van zeven passiecantates waarin het lichaam van Jezus wordt aanbeden. Van de knieën en de voeten, tot aan de teennagels toe: in een curieuze mengeling van mystiek en erotiek dwaalt het oog van de gelovige over het gekruisigde lijf.


Koopman heeft zich in de jaren tachtig al eens over dit broeierige meesterwerk gebogen. Nu adopteert hij de 'hoge koortoon' van 465 hertz, een authentiek trekje dat aan het klankbeeld een grotere urgentie verleent. Minder gelukkig pakt het aandeel uit van het Amsterdam Baroque Choir. Achter wazige inzetten en lauwe intonatie vermoed je schaarse repetitietijd.


Ook aan de solisten kleeft ongeconcentreerde haast. Alleen sopraan Siri Karoline Thornhill bereikt soms de koortsige aanbidding die Buxtehude verlangt.


GvO


Klassiek


***


Saltarello


Garth Knox (altviool, vedel, viola d'amore) ECM New Series


Als een strandjutter schuimt de Ier Garth Knox tegenwoordig de muziekgeschiedenis af. Daartoe heeft de voormalige altviolist van het roemruchte Arditti Quartet, gespecialiseerd in de nieuwste noten, zijn instrumentencollectie uitgebreid met de middeleeuwse vedel en de barokke viola d'amore.


Aan de 'liefdesviool' ontlokt Knox een stroeve Vivaldi waarmee hij in historisch-geïnformeerde kringen geen harten zal breken. Misschien ligt dat anders met een middeleeuwse saltarello, waarin Knox als vedelaar profiteert van zijn wortels in de Keltische folk. Ook John Dowlands evergreen Flow, my tears, begeleid door cello, stroomt vloeiend uit de snaren.


Toch schuilt de grootste verleiding in Vent nocturne van de hedendaagse, Fins-Franse componiste Kaija Saariaho. Zij onderzoekt, via Garth Knox, de ruis van de strijkstok en voegt er haar eigen, elektronisch gemanipuleerde ademgeluid aan toe. GvO


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden