Pop Bettie Serveert ****

Wat is het een genot om Betty Serveert zo nu en dan weer te zien.

Populaire, uit Engeland overgewaaide formule: popgroepen spelen hun beroemdste album integraal, zo mogelijk in de bezetting van toen. Bettie Serveert deed het in 2011 met zijn debuut Palomine (1992), vlak voor de 20ste verjaardag van die klassieke Nederlandse gitaarplaat, die ook een Amerikaans publiek bereikte.


Leuk zo'n terugblik, maar nog mooier is het als ook het recente werk overtuigt. Dat is bij Bettie Serveert het geval, zo viel vrijdag vast te stellen in podium Victorie in Alkmaar, tijdens de clubtournee die het vitale achtste studioalbum Oh, Mayhem! ondersteunt.


Pas in de toegift greep de band nadrukkelijk terug op Palomine, met de titelsong en Kid's Allright. Het was fijn te kunnen vaststellen dat het optreden die greep in de oude doos niet eens nodig had om uitstekend te zijn.


Van de originele driemanskern is alleen gitarist Peter Visser de 50 nog (nét) niet gepasseerd, maar de twee recentste studioplaten (Oh, Mayhem! en voorganger Pharmacy Of Love uit 2010) ademen nieuw élan: een handvol songs hoort tot het beste en meest furieuze uit de catalogus.


Daarbij komt dat Bettie Serveert nog nooit zo'n goede drummer had als Joppe Molenaar, bekend van het non-actieve Voicst en in Alkmaar terecht door frontvrouw Carol van Dijk geïntroduceerd als het 'geheime wapen'. In zijn onderbroek en blootsvoets roste Molenaar eroplos, als Animal van The Muppet Show, even woest als ritmevast.


Het begin, met Receiver en Deny All, was lekker rafelig, maar daarna waaierden Vissers gitaarspartijen prachtig uit en zag je Bettie Serveert groeien. De piek lag ter hoogte van Shake-Her en de titelsong Oh, Mayhem!; Calling was het meeslepende sluitstuk.


De jongste albums domineerden het optreden. Tussendoor liet de groep met Log 22 en Private Suit horen dat zij altijd doorwrochte, intense indierock is blijven maken, al nam de publieke erkenning iets af.


Een club als de Victorie hoort voor Bettie Serveert natuurlijk propvol te lopen. Toen Visser na een paar liedjes tegen de niet meer dan aardig gevulde zaal zei dat het zo ontzettend leuk was om terug te zijn in Alkmaar, klonk daarin geen greintje sarcasme door.


Ziedaar: kwaliteit, liefde en plezier. Peter Visser sprong, Carol van Dijk glimlachte, Herman Bunskoeke zag dat het goed was en de toeschouwers concludeerden, vermoedelijk niet voor het eerst, dat het een genot blijft om af en toe Bettie Serveert weer eens te zien.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden