Pop - Achtergrond: tribute-albums

Gebrek aan erkenning drijft artiesten ertoe hun oude helden te eren met een tribute-album. Nu is Jackson Browne aan de beurt.

Bruce Springsteen vond een mogelijkheid om even aan zijn strakke tourschema te ontsnappen en nam met zijn vrouw speciaal een liedje op.


Don Henley, die normaal gesproken zijn Armani-pak hooguit aantrekt om met zijn Eagles peperdure concerten te verzorgen, ging er met een stel jonge honden even de studio voor in.


En Bonnie Raitt voelde zich evenmin te goed om even uit haar comfort-zone te treden en speelde een reggaeliedje.


Dat alles hebben deze grootheden uit de popgeschiedenis over voor een eerbetoon aan Jackson Browne, de singer-songwriter die vooral in de eerste helft van de jaren zeventig furore maakte met soms hartverscheurende, vaak zeer persoonlijke verhalende songs. Looking Into You heet dit 'Tribute To Jackson Browne', een dubbel-cd die als belangrijkste doel heeft de maker van albums als Late For The Sky (1974) en The Pretender (1976) opnieuw onder de aandacht te brengen. Want volgens de initiator van het project, Kelcy Warren, schort het de laatste jaren aan erkenning voor zijn held.


Warren is een Texaanse multimiljonair die enige tijd geleden samen met zanger-gitarist Jimmy LaFave een eigen platenlabel begon. Hij houdt van popmuziek en in het bijzonder van Amerikaanse singer-songwriters. Om te voorkomen dat Jackson Browne in de vergetelheid zou raken, bedacht hij iets dat een jaar of twintig en vogue was, maar de laatste tijd in onbruik leek te zijn geraakt: het samenstellen van een tribute-album.


Looking Into You is een eerbetoon aan Jackson Browne van door Warren bewonderde artiesten. De meeste (Lyle Lovett, Lucinda Williams en LaFave zelf) komen uit Texas, maar dus ook Springsteen, Henley en Raitt werden bereid gevonden een bijdrage te leveren. Het is een mooie compilatie geworden die precies doet wat Warren beoogde: de aandacht vestigen op Brownes muziek.


Dat is altijd het hoofddoel van dergelijke cd-projecten geweest. Eind jaren tachtig, toen de cd-markt floreerde, begonnen dit soort verzamel-cd's op te komen. Jonge, hippe artiesten die het werk van de uit de gratie geraakte Johnny Cash of Leonard Cohen onder handen namen. Of muzikanten die de handen ineensloegen om door ziekte gevelde collega's die net iets lager dan zij op de ladder stonden financieel te ondersteunen. Het leverde bijzondere platen op.


Het bleken kostbare ondernemingen, die investeringen eisten van de platenindustrie. Met het instorten van de cd-markt verdwenen ook de eerbetoonplaten.


Toch staat Looking Into You verrassend genoeg niet eens helemaal op zichzelf. Tegelijkertijd verscheen een plaat waarop artiesten het werk uit Bob Dylans minst populaire periode, de jaren tachtig, coveren. En eind vorig jaar vestigden artiesten als Steve Earle, Wilco's Jeff Tweedy en alweer Lucinda Williams de aandacht op de veelal onbekend gebleven liedjes van hun door een beroerte getroffen collega Bob 'Slim' Dunlap.


Rockin Here Tonight - A Benefit Compilation For Slim Dunlap blijkt een alleraardigste verzameling Amerikaanse roots en rock 'n' roll, terwijl de plaat met Dylan-covers doet waar de makers op hoopten: bewijzen dat Bob Dylan zelfs in de jaren tachtig veel bijzondere liedjes op de plaat heeft gezet.


Wel begint zich na bestudering van deze drie compilaties een patroon af te tekenen en kun je, de succesvolle 'tribute'-cd's uit het verleden indachtig, langzaam een lijstje voorwaarden opstellen waaraan een geslaagd eerbetoonalbum moet voldoen.


Voor de artiesten die coveren geldt: 1) Ze moeten een muzikale verwantschap hebben. 2) Er moeten namen tussen staan die beroemder zijn of meer nieuwsgierigheid opwekken dan de gecoverde artiest. 3) Het werk van de mag niet te bekend zijn.


Een Beatles-tribute? Gaat niet werken. De grootste hits van Bob Dylan gecoverd? Laat maar zitten.


En de gecoverde artiesten dan, aan wie het eerbetoon is gewijd? Zij, of hun werk, mogen nooit beroemder zijn, of meer in de belangstelling staan dan zij die hun muziek bewerken.


Daarom werken het eerbetoon aan Jackson Browne, Bob Dylan in de jaren tachtig en Slim Dunlap zo goed. Artiesten die je goed kent of waar je nieuwsgierig naar bent, zingen liedjes die je minder goed kent of dreigde te vergeten en bieden in het beste geval nieuwe inzichten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden