Nieuws

Politie voert actie tegen enorme werkdruk: ‘Je weet nooit hoe laat je dag erop zit’

De politie zal voorlopig geen bonnen uitschrijven voor lichte vergrijpen en deze zaterdag ook niet ingrijpen bij de demonstratieve opening van het nachtleven. Onder agenten heerst grote onvrede over hun werkomstandigheden.

Dylan van Bekkum
Bij een demonstratie tegen de coronamaatregelen, afgelopen zondag in Rotterdam, legde de politie vier uur het werk neer uit onvrede over het uitblijven van een bevredigende politie-cao.  Beeld ANP
Bij een demonstratie tegen de coronamaatregelen, afgelopen zondag in Rotterdam, legde de politie vier uur het werk neer uit onvrede over het uitblijven van een bevredigende politie-cao.Beeld ANP

De werkdruk bij de politie loopt door een structureel personeelstekort, gecombineerd met het extra werk dat de coronamaatregelen en -demonstraties met zich meebrengen, almaar op. Het salaris dat ertegenover staat is politiebonden al langer een doorn in het oog. Ze eisen inflatiecorrectie én een loonsverhoging van 2 procent voor dit jaar.

Volgens Albert Springer, penningmeester van de Nederlandse Politiebond (NPB), kost dat 600 miljoen euro. Om alleen al het personeelstekort in de bewaking en beveiliging weg te werken is volgens Springer 200- tot 250 miljoen euro nodig.

Ook eerder dit jaar staakte de politie al, bij een coronademonstratie in Amsterdam en bij een coronapersconferentie. Maar het niet ingrijpen bij het illegaal openen van de nachthoreca, zaterdag, heeft misschien nog het meest effect: meer nachtclubs lijken om die reden te besluiten tot opening. Burgemeesters dreigen met dwangsommen en zetten boa’s in – die daar ook niet op zitten te wachten. Springer: ‘Dit is niet per ongeluk gekozen, wij zien ook wel wat er speelt in de samenleving.’ De bonden beraden zich al op nieuwe acties, zoals staken tijdens voetbalwedstrijden en carnaval.

Mitchell Scheers (36) is wijkagent in Vlaardingen en werkt zestien jaar bij de politie.

Mitchell Scheers: ‘Door de werkdruk word je chagrijniger, ook tegenover de burger.’  Beeld Elisa Maenhout
Mitchell Scheers: ‘Door de werkdruk word je chagrijniger, ook tegenover de burger.’Beeld Elisa Maenhout

Hij had al overwogen zich te laten omscholen tot leraar geschiedenis. Al die slopende nachtdiensten was hij zat. Maar Mitchell Scheers heeft wat hij blauw bloed noemt. Politiebloed. ‘En als dat eenmaal in je zit, blijft het in je.’

Dus gaat Scheers door. Hij doet mee aan de politieacties, al vindt hij het tot nu toe ‘hele slappe acties’. Zwaarder geschut zou meer effect hebben, denkt hij. ‘Als je bijvoorbeeld ministers niet meer beveiligt, of bij de oprit van de snelweg ieder voertuig aan een complexe controle onderwerpt, waardoor al het verkeer stokt.’ Maar dat zal niet gebeuren, denkt Scheers. ‘Daarvoor is de loyaliteit aan het ambt en de collega’s onder agenten te groot. Daar heeft de overheid mazzel mee.’

De afgelopen tijd moest hij meermaals helpen bij protesten in Rotterdam; het aantal beschikbare collega’s slonk doordat zij steeds vaker mee moesten met de ME. ‘Je weet hoe laat je begint, maar nooit hoe laat je stopt met werken. Wij wijkagenten houden te veel van ons werk, dus dan neem je thuis toch je werktelefoon op, ga je toch thuis nog achter je laptop aan het werk. Ze hebben je blijkbaar nodig, denk je dan.

‘Door de werkdruk word je chagrijniger, ook tegenover de burger. Sommige collega’s vallen weg met een burn-out of ptss. Dat verhoogt de werkdruk weer. Een sociaal leven blijft nauwelijks er over. Ik ben gescheiden, dat had onder andere met mijn werk te maken.’

Daniël Abdur (41) is hoofdagent bij de eenheid Noord-Holland en is kaderlid bij de NPB.

 Daniël Abdur: ‘Er zijn nauwelijks doorgroeimogelijkheden. Toen ik er klaar voor was, was het geld op en waren er geen opleidingsplekken meer.’ Beeld Elisa Maenhout
Daniël Abdur: ‘Er zijn nauwelijks doorgroeimogelijkheden. Toen ik er klaar voor was, was het geld op en waren er geen opleidingsplekken meer.’Beeld Elisa Maenhout

Agenten werken keihard, vindt Daniël Abdur. ‘We nemen allerlei extra diensten, voeren taken uit die niet tot ons werk behoren, omdat anders bijvoorbeeld een arrestantencomplex niet open kan blijven. We geven veel, de verhouding met privé is scheef. Een goede cao is echt nodig.’

Even bijkomen van het werk is vaak geen optie. ‘Als je vrij wilt nemen kan dat niet, want we werken met minimale bezetting. Dan moet je onderling regelen dat iemand je dienst overneemt.’

Abdur mist perspectief in zijn werk. ‘Er zijn nauwelijks doorgroeimogelijkheden. Ik ben in 2000 bij de politie gekomen, maar toen ik er klaar voor was, was het geld op en waren er geen opleidingsplekken meer. Daardoor kan ik niet doorgroeien naar brigadier. Zo loop ik al tien jaar centen mis. Als er iets anders op mijn pad komt, buiten de politie, dan zal ik wel mijn vleugels uitslaan, ja. Zo denken veel collega’s erover.’

Hij krijgt weinig waardering, vindt Abdur. ‘In al die jaren heb ik best iets voor de politie betekend. Zeker de afgelopen twee jaar hebben we veel moeten doen. Grapperhaus had steeds het hoogste woord, dat we onmisbaar en cruciaal waren. Dan verwacht je ook erkenning , maar die blijft uit. Dat steekt. Het is ontzettend belangrijk om loyale politieagenten te hebben, maar als je niks om ze geeft gaat de rek eruit. Dan zijn ze niet meer loyaal aan de overheid. Die ontwikkeling verontrust mij.’

Annelot Tigchelaar (32) is wijkagent in Anna Paulowna, Breezand en Wieringerwaard en werkt tien jaar bij de politie.

Annelot Tigchelaar: ‘Het vertrouwen in de politie neemt absoluut af. Soms ben ik aan de telefoon tien minuten bezig om een boze burger uit te leggen dat de werkdruk zo hoog is dat ik eerder geen tijd had.’ Beeld Elisa Maenhout
Annelot Tigchelaar: ‘Het vertrouwen in de politie neemt absoluut af. Soms ben ik aan de telefoon tien minuten bezig om een boze burger uit te leggen dat de werkdruk zo hoog is dat ik eerder geen tijd had.’Beeld Elisa Maenhout

Op 80 procent van haar werkdagen komt wijkagent Annelot Tigchelaar de wijk niet in. Dan wordt ze opgeroepen voor spoedhulpdiensten, 112-werk. ‘Ondermijnende zaken in de wijk krijgen zo vrij spel. Daarnaast heb ik nauwelijks tijd om burgers terug te bellen. Als ik na anderhalve week terugbel, ben ik tien minuten een boze burger aan het uitleggen dat de werkdruk zo hoog is dat ik eerder geen tijd had. Het vertrouwen in de politie neemt daardoor absoluut af. Ik kan wel bellen, hoor je dan, maar er komt toch nooit een politieauto in de straat.’

Haar werk beperkt zich niet tot de werkuren. ‘Het is vandaag mijn vrije dag, bovendien heb ik corona. Maar ik heb vanochtend toch twee burgers gebeld. Iemand heeft een ongeval gehad en wil heel graag weten hoe het met het slachtoffer gaat. Dat kan niet een week wachten, vind ik.’

Met steeds minder collega’s om zich heen komt Tigchelaar steeds vaker in gevaarlijke situaties. ‘In gebieden waar maar één politieauto rondrijdt, is de aanrijdtijd veel te groot. En bij geweld sta ik er te lang alleen voor, omdat de aanrijdtijd van collega’s uit omliggende gebieden nog veel groter is.’ De problemen nemen almaar toe, doordat steeds meer collega’s besluiten iets anders te gaan doen. ‘Ze verlaten het zinkende schip.’

De afgelopen twee jaar waren zo mogelijk nog lastiger, met alle coronamaatregelen. ‘Het lontje van burgers is korter en ze spreken je aan: hoe kun jij al deze tegenstrijdigheden handhaven? Dan weet ik soms eigenlijk ook niet hoe. Sommige dingen zijn niet uit te leggen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden