Politici die boeken schrijven

Hier bestaat het genre amper, maar in de Verenigde Staten schrijft een beetje politicus een boek tot eer en meerdere glorie van hem/haarzelf.

De Amerikaanse oud-minister van Defensie, Leon Panetta, op de cover van zijn memoires. Beeld anp

Je hebt er veel van in Amerika: politici die boeken schrijven. Een beetje politicus haalt de bestsellerslijsten. Dat is fijn voor hem of haar: het levert een aardige cent op, genereert publiciteit en biedt de kans om ongestoord het eigen verhaal te vertellen.

Honderden pagina's maagdelijk en geduldig papier staan de politicus/schrijver ter beschikking voor het oprichten van een monumentje voor zichzelf. Successen trekt hij naar zich toe, mislukkingen schuift hij van zich af. Anderen haalt hij omlaag, zichzelf schrijft hij omhoog. Hij is rechter, aanklager en jury tegelijk. Niet dat hij leugens vertelt, maar ervan uitgaande dat de waarheid elastisch is, buit hij de rek uit om zichzelf te omgeven met een stralenkrans van wijsheid en moed.

Letterlijk alles wat een politicus publiekelijk doet, is gericht op het verwerven, verdedigen, vergroten en vergoelijken van zijn macht. Dat geldt ook voor het (meestal door medewerkers geschreven) boek van een politicus. Toch verkopen deze werken in de Verenigde Staten. Ze geven een inkijkje achter de schermen en voldoen aan ons Colosseum-instinct: we zien graag hoe de gladiatoren van de politiek elkaar afmaken, ook al is het met woorden en niet met de drietand.

De recentste opwinding betreft de memoires van Leon Panetta, oud-minister van Defensie. Hij is zo'n gezellige Italiaanse Amerikaan van 76, die je je kunt voorstellen op een Calabrisch dorpspleintje als een van de mannen die bij zonsondergang mijmeren over voorbije liefdes. In zijn boek Worthy Fights is hij minder vriendelijk. Hij plakt een paar kleverige etiketten op Obama.

Panetta was, schrijft hij, tegen het door de president gelaste vertrek uit Irak eind 2011 en tegen het niet-ingrijpen in Syrië. Hij noemt zijn voormalige baas een briljante, doch aarzelende man, die strijd schuwt en het heilige vuur mist.

Ongepast, zei vicepresident Joe Biden. Maar Biden is zelf een raspoliticus. Hij voert zijn pose als Joey, man van het volk, soms zo ver door dat hij een beetje ordinair wordt. Als hij zou inschatten dat afstand nemen van Obama in een boek hem kan helpen president te worden, belt hij een uitgever.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden