Column

Polemiseren tegen Trump: veel gescheet en weinig drol

Vroeger werd er schitterend gescholden. Twistschrijvers als Lodewijk van Deyssel, Multatuli, Gerard Reve, W. F. Hermans, Martin van Amerongen, Hugo Brandt Corstius, Rudy Kousbroek en Gerrit Komrij waren meesters op degen, floret, sabel of alle wapens. Het was gewoonweg een eer als je door deze polemisten voor verrotte vis werd uitgemaakt.

null Beeld Gabriel Kousbroek
Beeld Gabriel Kousbroek

Patrick Demompere (pseudoniem van Komrij) over Voskuils Het bureau: zeer geschikt, na het door de papierversnipperaar te hebben gehaald, als vulling voor rugkussens en pijpenkoppen.

In het nabije verleden was er een fijne fittie tussen Joost Zwagerman en Anil Ramdas, maar die zijn nu ook dood. De niet onverdienstelijke vuilbekker Jeroen Brouwers leeft volgens mij nog, maar dat moet ik even checken (dat had ik met Zsa Zsa Gábor nou ook altijd).

Tegenwoordig tikt het gros van de columnisten zich het eelt op de vingers tegen Trump, alsof de president van de Verenigde Staten hun buurman is in de Amsterdamse Watergraafsmeer en de schobbejak hun spruitjes Sterre en Pepijn de stuipen op het lijf jaagt door af en toe kiekeboe te brullen over de schutting.

De lezer denkt: Jezus, weer zo'n schuimbekkende scheldkanonnade tegen de president van de Verenigde Staten. Zo'n vermeende polemiek is natuurlijk niks anders dan een pathologische vorm van narcisme. Een pennenstrijd met Trump is net zo zinloos en ijdel als eentje met God of Allah (al veroorzaakt een polemiek met die laatste tenminste nog wat respons).

Het bekvechten op Twitter tel ik niet mee. Ik ben zo geschrokken van het niveau van dat digitale riool der verbale diarree, dat ik nu enkel nog kiekjes van mijn honden, mijn maaltijden en mijn ochtendbolus post.

Ik wou dat ik me druk kon maken over de tijdgeest en belangwekkende mondiale kwesties als Trump. Maar nee hoor, ik zit weer eens mijn nagels op te vreten vanwege een camperaar die een Duitse vlag in de blubber naast zijn Wohndose heeft geplant en mijn uitzicht op de Atlantische Oceaan verpest.

Vroeger was het leven overzichtelijk: men kakelde al naar gelang zijn of haar verzuildheid de commentatoren van Tros Aktua, Achter het nieuws, Brandpunt of Hier en nu na. Mr. G.B.J. Hiltermann kwam met een keurige analyse over 'De toestand in de wereld' en het volk kon met een gerust hart gaan slapen. Door al het hysterische gescheld op Trump en Poetin verstopt het volk zich nu ónder het bed. Polemiek en politieke analyse zijn gedegenereerd tot veel geschreeuw en weinig wol. Of, zoals mijn goede vader zei: veel gescheet en weinig drol.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden