Poeskanië

Gisteren stonden er mooie foto's in de krant van Amerikaanse meisjes met hun pop. (De kop boven dat stuk was 'POPCULTUUR' waarbij ik de volgende kanttekening wil plaatsen: Woordspelingen zijn een soort scheten. Leuk om te maken, maar storend voor de omstanders. Bij ons thuis mag het alleen op het balkon.)


Die poppen waren van het merk American Girl. Mijn dochter had er óók zo een toen we in Amerika woonden. Je kon ze in allerlei huidskleuren krijgen, met verschillende soorten haar, ook met brillen, beugels of in een poppenrolstoeltje. Dat vond ik wel sympathiek. In de poppenwinkel aan 5th Avenue kon je theedrinken met je pop en heur haar laten doen. Hordes blanke, rijke meisjes zag ik daar zitten met hun pop, bediend door bedroefd kijkende zwarte vrouwen. Van de weeromstuit werd ik zelf ook nogal bedroefd, zij het niet zwart.


Ik had het toch al nooit zo op poppen. Wij, mijn broertje, zusje en ik speelden als kind uitsluitend met pluchen dieren want poppen waren 'eng'. Mijn favoriet was Tante Poes ( toen ik eenmaal de leeftijd des onderscheids had bereikt, bleek het helemaal geen poes maar een aap) mijn broer had een beer die, volkomen terecht, Beer heette en mijn zus een nogal amechtig kijkende muis, Pieps geheten.


Beer en Tante Poes hadden ieder een eigen koninkrijk, Beranïe en Poeskanië, want er was nog geen internet en je moest wát. Die koninkrijken hadden zelfs eigen munteenheden, te weten de Poeska en de Beran. We knipten en tekenden die bankbiljetjes zelf, er stonden katten en beren op met kroontjes op hun kop en hermelijnen mantels aan. Wij kregen geregeld ruzie over de waarde van dat geld en het eindigde altijd in hevige grensconflicten tussen Poeskanië en Beranië, tot plunderen en brandschatten aan toe.


Wat was de rol van Pieps in dit alles, vraagt u zich nu af. Bij mijn weten had Pieps geen koninkrijk, laat staan eigen valuta. Dat moet mijn zusje hebben dwarsgezeten. Was het uit wraak dat ze een pop voor haar verjaardag vroeg? Ze kreeg hem óók nog. Een doodenge pop, met van die klapperende oogleden. Ze noemde hem, God weet waarom, Seinjelle.


Om mijn zus duidelijk te maken dat ze met die pop een ernstige faux pas had begaan, knoopten mijn broer en ik Seinjelle al spoedig op aan onze appelboom. Daarna kreeg mijn zusje een grote, zachte beer die je in het kruis kon openritsen om er een pyjama in te bewaren. Met die beer hebben we nog eindeloos bevallinkje gespeeld.


Maar poppen kwamen er niet meer in.


s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden