Ploemkool

Malika. Amper zes en mijn buurmeisje. In mijn auto beland dankzij een reis van haar talentvolle ouders en nog talentvollere broer....

Adrie Nijssen

Gezien mijn keuze me niet te binden, was met een kind op vakantie een voor mij onbekend fenomeen. Termen als BOM, KI, IVF lagen in mijn vruchtbare jaren nog sluimerend in de hersenen.

Mijn achteruitkijkspiegel liet een klein hoopje mens tussen koffertjes en kussens zien. Het leek me hmoment te vragen wat we bij aankomst bij de plaatselijke supermarkt in de kar zouden leggen. 'Ik ben h gemakkelijk', zei ze. Ik lust alles met een P.' 'Peertjes, peen, prei, paprika, postelein', somde ik op. 'Peertjes ken ik, maar de rest niet. Dat moet anderlands eten zijn en dat lust ik niet', antwoordde ze. 'Ik bedoel patat, poffertjes, pannenkoeken, pindakaas, pizza en pistoletjes. Over anderlands gesproken, was daar niet Italiaans en Vlaams bij?

Terwijl de A 27 ons welkom heette in Brabant begreep ik dat de kommen voor gezonde maaltijdsalades dit keer overbodig in mijn bagage zaten. Wat ze graag deed, was mijn volgende vraag. Zo gemakkelijk. Al haar hobby's begonnen met een Z. Zwemmen, zandbak, zingen, zappen. Geen probleem toch, dat laatste kon ze vast wel twee weekjes missen. Zelf dacht ze daar anders over. Een camping zonder tv? Het idee zeg.

Een nieuwe vraag moest zeuren voorkomen. Of ze het leuk vond naar groep drie te gaan, te leren lezen. 'Oh, kan ik al hoor, heeft Gideon mij geleerd.' Gideon, de talentvolle broer. Hartstikke makkelijk, gewoon hakken en plakken. Via wegwijzerborden probeerde ze haar uitleg aanschouwelijk te maken, maar 120 kilometer per uur belemmerde dat. Ze prevelde in zichzelf, onverstaanbaar.

De A 59 liet weten dat we ook in Zeeland van harte welkom waren. Nog een krappe drie kwartier en alles onder controle. Wat kilometers verder vroeg ze me wat 'twaalf oom' betekende. Ik had geen idee waar ze het over had. 'Kijk d', wees ze. 'Maar nu staat er ''zes oom''.' Ik schoot in de lach. Legde haar uit dat daar 600 meter mee bedoeld werd en dat we dan een tunnel in gingen. 'Een tunnel!', krijste ze. 'Ik haat alles met een T. Tekenen, torren, tenten, maar vooral tunnels.'

Terwijl Borssele langzaam wegzakte, doken wij de donkere buis in. Menig operazangeres had jaloers kunnen worden op haar stemvolume. Gillen, krijsen, 6,5 kilometer lang. Daarna haatte ze me, ook al begon ik niet met een T. Ik werd toch wat zenuwachtig.

Maar ze had gelijk: ze was gemakkelijk. We zwommen, zekenden, zazen en zietsten. We aten ploemkool, pla, pa ghetti en pizza. Ze lachte constant, zelfs in haar slaap. ET bleef over. Terugreis! Maar die maakte ik haar zo gemakkelijk mogelijk. Via onze zuiderburen. En daar mocht ze haar hart ophalen aan anderlands eten: Vlaamse frieten.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden