Plek met ontstemmingsplan

Oeps, een novelle! Toen ecoloog, schrijver en directeur van de natuurorg anisatie stichting wAarde, Thomas van Slobbe, vorig jaar een boek aankondigde over de 'lege plek' van Nederland, leek hij te doelen op een natuurfilosofische beschouwing over de doorgeschoten regeldrift die zelfs landschapsbeheerders en natuurparkeigenaren in zijn greep houdt....

Maar het is een novelle geworden. Een geromantiseerd verhaal, verteld door alter ego's van de schrijver die samen de Lege Plek maken en daar nog even over nafilosoferen. Of in elk geval doen alsof. Toen Van Slobbe zijn idee twee jaar geleden lanceerde, was het de vraag of de Lege Plek wel echt bestond. In de nu verschenen novelle lijkt alles verzonnen behalve de plek zelf.

Want hij bestaat dus. In maart 2003 vlocht Thomas van Slobbe in een niet nader genoemd natuurgebied een heg waarmee hij een stukje landschap ter grootte van enkele gemiddelde achtertuinen afsloot van de rest van Nederland.

Zelfs de eigenaar, een grote natuurbeheerder, weet van niets en voorbijgangers zullen de plek niet zomaar opmerken, zegt hij.

Na de projecten Bomen voor Koeien, en het Smulbos werd daarmee opnieuw een leuk en praktisch natuuridee verwezenlijkt. De lege plek symboliseert een wens die formeel en juridisch in Nederland onmogelijk is geworden: natuur waar niemand de baas is en geen regels gelden. Een plek zonder bestemmingsplan maar met een 'ontstemmingsplan'.

Het is een protest tegen de natuur van verbodsbordjes en wandelpaaltjes, waar vertoeven na zonsondergang niet is toegestaan en stilte, donkerte en rust onbereikbaar zijn geworden. Maar in plaats van daarover serieus te polemiseren gaat het boek zo:

'Misschien kan ik ergens een grens trekken', mijmerde hij. 'Gewoon een lijn. Een cirkel of een ovaal of zo, waardoor een gebiedje ontstaat waar niemand meer kan komen.'

Tonya had net een hap van haar broodje genomen. Grijnzend kauwde en slikte ze haar broodje weg .

'En wat wil je dan met dat gebied gaan doen?'

'Niets', zei Peter, enigszins verbaasd dat ze dat niet snapte. 'Gewoon. Geen wens.'

Even slikken, maar geen nood. In anderhalf uur zijn de honderd smal bedrukte pagina's te doen. Daarna kan iedereen weer gewoon een stukje gaan wandelen en zelf doorfilosoferen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden