Plein F in het AMC

Een vader en moeder uit de Noord oost pol der eten op de parkeerplaats hurkend naast hun auto uit schuimplastic bakjes van Mc Do nald's....

In het ziekenhuis hebben ze toch ook...?

Ja, maar dat is zo'n... eh... ongezellige plek.

PleinF is het in het Academisch Medisch Cen trum van Amsterdam. Een vierkante ruim te onder een golvend glazen dak op de vijfde verdieping, waarboven aan drie zijden nog eens zes etages uittorenen. Is het de diepte van die kuil waardoor je je al gauw peilloos verloren voelt aan je tafeltje met je koffie en saucijzenbroodje?

Goeie koffie is het wel die ze er schenken, ook de snacks van Antoine Petit zijn in orde. En de winkel ernaast heeft kleurige opblaasbeesten uitgestald, en een weelde aan gerbera's in vazen, en reeksen boekjes van Bouquet en Baccaria met titels die een vu rige verzoening en verwarrende fantasie ën beloven. En op de hoeken van de etages boven de restauratie hangen hangplanten en een glos sy geschilderde naakte vrouw hangt daar met een bloot kindje tussen haar benen tegen een achtergrond van besneeuwd hooggebergte en een ezel op zijn achterpoten.

Is het dan de combinatie van die overdek te diepte met het materiaal waarvan het kolossale gebouw is opgetrokken - beton, ijzer, glas - dat net als de trappenhuizen en liften niet is verhuld en weggewerkt maar, integendeel, in hoofdzaak vorm en kleur van het interieur bepaalt, zodat binnen wel buiten lijkt maar niet zo voelt, helemaal niet zelfs. Veel eer is het claustrofobie die je bevangt.

Een vader met rugzak volgt zijn zoontje van een jaar of 11, 12 van tafeltje naar stalletje en van kunstobject naar palmboom in rotstuin. Het zoontje likt aan een ijsje, de vader kijkt op zijn horloge, ze geven elkaar kopjes, liefkozen. De vader poetst de trui schoon van zijn zoontje.

Ze lopen voor het postkantoor langs, de kapper annex snuisterijenwinkel, tussen de standaards met ansichtkaarten door van boek handel Scheltema, de panelen van een kleine expositie over twaalfeneenhalf jaar Em ma Kinderziekenhuis in 't amc.

De drukte van een stadsplein heerst er. Studenten medicijnen steken over naar collegezalen. Een optochtje van een blije familie die een meisje in een rolstoel voortduwt die volgeladen is met tassen. Men breekt een podium af waar gisteren het amc-koor een programma zong over lente en liefde door de eeuwen heen.

Wat is het dan dat er niet deugt waardoor mensen er maar kort blijven zitten aan de tafeltjes en waardoor kennelijk als vanzelf twee kunstexposities niet hier maar in uithoeken uitgestald zijn: in een doodlopende steeg de Brummelkamp Galerie met schilderijen en grafiek uit de amc-collectie (met ruim 5500 werken de omvangrijkste van alle ziekenhuizen in Europa). En achter een liftenhuis, bij het amc Dagcentrum, het Miniatuur mu se um van de Reflex Art Gallery (met 1500 mini-kunstwerken van vijfhonderd kunstenaars onder wie Lichtenstein, Christo, Picas so, Base litz). Niemand kijkt ernaar.

Aan deze kant van het liftenhuis is plein g, qua ruimte identiek aan PleinF, maar heel anders. Tafeltjes die voor minder dan de helft de ruimte vullen, waaraan amc-personeel en studenten zitten te lunchen. Veel meer is er niet te beleven, maar de stemming oogt en klinkt aangenaam.

Een verliefd paar: hij in een lichtbruin colbert met de ellebogen op tafel naar haar voorovergebogen, zij in een witte jas op haar gemak achterovergeleund met de benen wijd. De benen wijd? Het is haar knie die ze over de zijne heeft gelegd.

Een niet volgestouwde ruimte met een witte tegelvloer, dat is het verschil met het publieke PleinF, en dat geeft lucht aan een hart vol smart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden