Plechtig circus

Het is niet echt de hoop op een wonder die Christine in een bus vol pelgrims naar Lourdes brengt. Zonder zulke georganiseerde reizen kwam ze als vrijwel volledig verlamde MS-patiënt helemaal niet meer buiten de deur. Toch houdt het geloof haar steeds bezig, terwijl ze in haar rolstoel door het bedevaartsoord wordt gereden. Waar is haar ziekte goed voor, vraagt ze zich af. Waarom heeft God haar geen geluk gegund? 'Denk je dat iemand die zijn benen kan gebruiken per se gelukkiger is?', luidt de onbevredigende tegenvraag die een aardige, maar wat slappe pastoor aan Christine stelt. Hij heeft even weinig zinnigs te zeggen als Christine later opeens loopt en medepelgrims even euforisch als jaloers op het veronderstelde mirakel reageren.


Regisseur-scenarist Jessica Hausner pretendeert gelukkig niet de wijsheid in pacht te hebben. In haar tragikomische drama Lourdes observeert ze het plechtig religieuze circus vol verbazing, maar zonder oordeel. Geïnspireerd door de films van Jacques Tati stelt ze de camera van een afstandje op en laat de toeschouwer vooral zelf kijken. Bijvoorbeeld met het shot waarin twee sceptische dames eerst langs een souvenirwinkel kuieren en vervolgens een vrouw passeren die diep gebogen zit te bidden. Aan hun blikken kun je aflezen dat ze de kakelbonte Mariabeeldjes in de winkel normaler vinden dan die biddende vrouw, maar dat hoeft niet zo te zijn. Verwondering, ontroering, milde spot, het loopt in Hausners Lourdes zeer subtiel door elkaar. Actrice Sylvie Testud is breekbaar, stralend en triest in de hoofdrol; Léa Seydoux geeft moeiteloos iets ondeugends aan haar rol als nonchalante, flirterige verpleegster.


'Ik stelde me steeds voor dat ik een Japanse toerist was die keek naar wat er allemaal in Lourdes gebeurde.'

Regisseur jessica hausner in een interview in time out. ze mocht in lourdes filmen, nadat ze de autoriteiten op het hart had gedrukt het bedevaartsoord niet belachelijk te willen maken.

Lourdes (Jessica Hausner, 2009)

Nederland2, 00.25-01.55 uur.

Alien/Alien 3

(Ridley Scott, 1979/David Fincher, 1992) De vorige maand overleden H.R. Giger timmerde als kunstenaar al enige tijd aan de weg toen Ridley Scott hem vroeg het ruimtewezen te ontwerpen voor Alien. Giger maakte er een weergaloos walgelijk creatuur van, met rijen slagtanden en een glanzende, langwerpige kop, die zowel lijkt op een larve als het pantser van een kever. Dat het nog altijd bijzonder spannende, soms zeer gore Alien de Oscar voor visuele effecten won, lag vooral aan Gigers aandeel. Geen wonder dat hij nogal pissig was toen zijn naam ontbrak op de aftiteling van de vierde Alien-film. In een boze brief aan studio Fox schreef hij: 'Wat betreft de mensen die voor deze samenzwering verantwoordelijk zijn: ik kan hen slechts een in hun borst broedende Alien toewensen, als herinnering aan het feit dat de 'Alien Vader' H.R. Giger heet.' In de credits van Alien 3, eveneens vanavond te zien, staat Giger gelukkig wél netjes vermeld.


RTL7, 21.00-23.30 uur/23.30-01.35 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden