Playboy

Als je er oog voor hebt, zit de wereld vol miskopen. Zo kocht ik laatst een zogenaamde playboy en al voor ik bij de kassa was, wist ik dat het een drama ging worden, maar toch moest ik hem hebben, want hij was zo ongelofelijk goedkoop: zes euro en negenennegentig...

Martin Bril

De playboy was helemaal van hout. De constructie was eenvoudig: een voet met een circa tien centimeter brede plank die vanuit het midden een halve meter omhoog stak. Aan de voorzijde van de plank was een stok gemonteerd, aan de achterzijde een vierkant bakje. Bovenaan de plank zaten, links en rechts, korte houten dwarsliggers met uitsparingen waar een kort staafje op diende te liggen.

Uit deze beschrijving valt al op te maken dat ik niet erg technisch ben. Toch moest ik de playboy zelf in elkaar zetten. Gelukkig zat er een bouwtekening in de doos, en een tube houtlijm. Een halve zaterdagochtend later had ik de boel in elkaar en met groot genoegen liet ik vier rollen roze WC-papier op de staande stok glijden en hing ik er eentje aan de staaf bovenaan de plank. Tot slot ramde ik het plastic bakje dat bij de pleeborstel hoorde in het vierkant achter de plank.

Klaar was Kees.

Ik stelde de playboy op in het kleinste kamertje en nam plaats op de troon er tegenover. Voor de zekerheid hield ik mijn broek aan. Ik wilde de playboy niet al te duchtig op de proef stellen. Ik ging er alleen naar kijken.

Er sprak een enorme triestheid uit. Ergens ter wereld had iemand bedacht dat elders mensen waren die dit product gingen gebruiken. Om te voelen hoe dat zou zijn, trok ik aan de hangende rol toiletpapier. De playboy wankelde meteen en kwam ten val, waarbij de vier reserverollen van de stok gleden en de rol aan de bovenkant losschoot en met een vrolijke slinger in zijn kielzog richting de deur rolde.

Nog een geluk dat ik het plastic bakje waarin de borstel stak niet met bleekwater had gevuld, anders had ik dat over mijn nieuwe Prada-loafers gekregen. Haastig herstelde ik de ravage. Goed ook dat ik mijn broek niet op mijn enkels had hangen.Ik had zomaar naar kunnen vallen.

Weer keek ik scherp naar mijn aanschaf. Dat de bedenkers verschillende problemen in één oplossing wilden verenigen, was me duidelijk, maar waarom hadden ze niet beter hun best gedaan?

Het antwoord wist ik ook, en dat was nog het allertreurigst. De playboy was zo waardeloos omdat de makers zich een waardeloos product konden veroorloven. Er zijn miljoenen mensen als ik: ze zien een miskoop van verre, maar willen hem toch hebben. Alsof je je eigen honger naar alsmaar iets nieuws wilt afstraffen. Dat mag natuurlijk niet te veel kosten en daarom is er zo ontzettend veel goedkope rotzooi in circulatie. Een nuttige conclusie, vond ik zelf, en ik verbrandde de playboy in de open haard.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden