Play boys play

Ze zijn jong, maar werken met de grootsten. De broertjes Guy en Howard Lawrence van Disclosure hebben de dance een enorme boost gegeven. Wat is hun geheim?

V an een paar meter afstand in het pand van Universal probeert een medewerker de aandacht te trekken van de broertjes Lawrence. Er is digitaal contact met een vip. Guy (22) kijkt op en vraagt: 'Azealia? Great, zeg maar dat we zo weer contact met haar opnemen.'


Azealia is Azealia Banks. De rapper/zangeres uit Harlem die het presteert zo'n anderhalf jaar lang de dancefijnproevers reikhalzend uit te laten kijken naar haar debuutalbum. Hipper dan dat krijg je ze niet. Of misschien toch wel. Want Guy is Guy Lawrence, de ene helft van Disclosure, de dance act uit Zuid-Londen die hit na hit scoorde in de Britse charts en met het debuutalbum Settle op 1 binnenkwam (hier op 4) voordat Black Sabbath ze daar weer vanaf stootte.


De samenwerking met Banks is het nieuwste wapenfeit van Guy en zijn jongere broer Howard (19). Een perfect trans-Atlantisch huwelijk van cool. Ze hebben al een track opgenomen in een sfeer die Banks op Twitter betitelde als 'the greatest studio session EVAR!!!!' Of het resultaat op het langverwachte telkens uitgestelde debuut van Banks zal staan? Honestly, hij heeft geen idee. Hij vond de samenwerking in ieder geval heel tof.


Dat is het. Als er rond Disclosure een honger naar hype bestaat, is Guy noch Howard genegen die te voeden. Er gaat een gemoedelijke kalmte uit van de twee broertjes die volgens de Britse media hebben meegeholpen aan een ware renaissance op de dansvloeren van Engeland.


Nuchterheid troef. Ook al hebben ze voordat hun debuutalbum uitkwam twee toptienhits gescoord met You & Me en White Noise, ook al hebben ze een geheel uitverkochte Europese en Amerikaanse clubtournee achter de rug waarbij ze dit jaar het befaamde Coachella festival in Californië na de Red Hot Chili Peppers mochten afsluiten en ook al hebben honderden fans in navolging van Guy en Howard hun profielfoto's bewerkt met de kenmerkende portretkrabbeltjes. Een selectie siert het cd-boekje van Settle.


Tja, pffft - lucht ontsnapt, schouders gaan omhoog - Guy: 'Weet je, daarom hebben we ons album Settle genoemd. Iedereen om ons heen is helemaal gek geworden. En we willen ze een beetje tot kalmte manen. Zo van: settle, doe effe even rustig.'


De laidbackhouding weerklinkt in hun muziek: soulvolle sophisticated dance, die direct verwijst naar Britse genres als garage, in de jaren negentig hét geluid van clubgaand Engeland. De kenmerkende gesyncopeerde vierkwartsmaat met de ritmisch sissende hi hats terwijl de snare en kickdrum haasje-over spelen. Bij garage kriebelt het meer dan het bonkt. De broertjes Lawrence hebben de traditie een nieuwe popcontext gegeven met vers en refrein en Britse vocalisten als Sam Smith en Aluna Francis van het danceduo Aluna George.


Garage is al op leeftijd, maar bij Disclosure kan het nog ouder; Chicago house bijvoorbeeld. Op de muziekwebsite Pitchfork staat een video waar de broertjes live een remix doen van Ralphi Rosario's klassieker uit 1987, You Used To Hold Me. Het bouwjaar van de Lawrences? Guy 1991, Howard 1994.


Ja, zo af en toe krijg je dan een sneer van een dancedinosaurus. Guy: 'Zo van, jullie waren er nog niet eens toen wij muziek maakten. Maar voor mij is dat zó irrelevant. Ik bedoel, ik kan het nu kopen en beluisteren op het net en ik ben dol op elke minuut.'


Trouwens, over het algemeen is de liefde wederzijds. Mag ook wel. Disclosure heeft de herwaardering voor oudere dancegenres een enorme boost gegeven. Waar garage-dj's tot voor kort nog aantraden op nostalgie-avondjes voor ravers op leeftijd, worden ze nu weer geboekt door megaclubs. En Todd Edwards, de diep gelovige peetvader van garage, die ook heeft meegewerkt aan het laatste Daft Punk album heeft de here al geprezen voor de komst van Disclosure en samen met de broekies achter de draaitafel gestaan.


Net zoals internet bij pop medeverantwoordelijk is voor de verspreiding van het retrovirus, zorgde het voor de Lawrences voor de ontsluiting van een brok muzikale geschiedenis. Guy: 'Zonder internet hadden we nooit zo diep kunnen graven. Maar het clubleven gaf wel de eerste aanzet, voor mij dan. Howard mocht drie jaar geleden, op zijn 16de, de clubs niet eens in. Ik ging stappen en bracht verslag uit. Dubstep en aanverwante stijlen hoorde je het meest. Hoewel het toen nog niet zo doorgeschoten was naar de hardere variant die we nu kennen. Ik luisterde veel naar het vroege werk James Blake, naar Mount Kimbie en Joy Orbison en raakte weer geïnteresseerd in hun invloeden. Het triggerde me om zelf muziek te maken. Muzikaal was het ook zo veel interessanter omdat er meer akkoorden in zaten.'


Howard: 'Er zit zo weinig muzikaliteit in de dance van nu.'


Opvallend is dat het geluid van Disclosure een schril contrast vormt met de dancegenres die tot voor kort het best in de mainstream scoorden. Guy en Howard komen bijvoorbeeld in Amerika binnen op de golf van wat ze aan de overkant steevast betitelen met het haast nietszeggende containerbegrip Electronic Dance Music (EDM) en waar de Amerikaanse dj Skrillex de meest populaire exponent van is. Waar de garage en deep house van Disclosure een subtiele groove heeft, voelt het genadeloze pneumatische gehamer en elektronisch geboor van Skrillex als een fysieke aanranding.


Guy heeft hem ontmoet in de States. 'En hij is een van de aardigste mensen die ik ooit ben tegen gekomen. Hij heeft zelfs onze muziek ook op zijn dj-setlist.'


Andersom ook? Een discrete stilte volgt.


Helden zijn het, maar wel helden met beperkte bewegingsruimte. Letterlijk, want Howard heeft nog steeds niet de leeftijd dat hij in Amerika officieel de clubs in mag.


Howard: 'Zeg je tegen de uitsmijter dat je de act van de avond bent, volgt eerst een lange denkpauze, dan overleg en uiteindelijk de mededeling dat je alleen backstage mag en je moet beloven dat je de hele avond niet van je plek komt.' Hij kijkt neutraal. De verontwaardiging is eraf gesleten.


Guy verduidelijkt: 'Howard drinkt niet en hij houdt niet van stappen.'


Howard: 'Voor mij is het hele clubgebeuren werk. En als ik thuis kom van mijn werk heb ik geen zin om wéér naar mijn werk te gaan.'


Guy: 'Voordat we zelf dancemuziek maakten, vond-ie trouwens alle dance shit.'


Howard: 'Begrijp me goed, ik ben dol op onze muziek en de muziek die ons beïnvloed heeft maar niet automatisch wat er om heen gebeurt en het bijbehorende publiek.'


Guy lacht. Howard negeert. De klassieke broedertwist zoals die in popbands met broers gemeengoed is, ontbreekt bij hen ten enenmale. Waar de beestmannen Gallagher van wijlen Oasis elkaar in het openbaar de tent uitvochten, wijst Guy Howard liefdevol op het stukje spinazie dat op zijn tanden zit. En als Guy zegt dat hij niet kan zingen, ontkent Howard dat ten stelligste zoals alleen een naast familielid dat kan. Er is een diep gevoelde overeenstemming die wordt onderstreept als ze even een plaatje opzetten en Howards groovende hoofd versterking krijgt van Guy's ritmisch vingerknippen. Ze vonden elkaar al eerder in de muziek.


De broertjes Lawrence waren muzikant en speelden in bandjes, voordat ze achter mengtafel en laptop kropen. Met een zangeres als moeder en een vader die voordat hij veilingmeester werd zijn dagen sleet als rockgitarist, leek het pad geëffend. Guy begon op 3-jarige leeftijd al te drummen en Howard speelt bas. En als je nu aan ze vraagt of ze zich liever muzikant noemen of producer, zeggen ze 'beide'.


Al geeft Guy toe dat hij het heerlijk vindt om een uur lang in de studio te frunniken totdat hij precies het juiste geluid voor de hi hats heeft gevonden. Het sein voor Howard om een vies gezicht te trekken.


De onderlinge taken zijn losjes verdeeld en vloeien in elkaar over. Maar beiden zijn het erover eens dat als ze live optreden ze ook echt live optreden. Guy speelt over de basistracks elektronische drums en Howard bast of speelt toetsen en doet en passant wat achtergrondzang.


Guy: 'Voor ons is dat belangrijk omdat we daadwerkelijk kunnen spelen. En juist op het podium moet je het beste van jezelf geven. Als je daar alleen met je laptop staat, vind ik het niet gek dat mensen hun geld terugvragen.'


Er was dan ook een relletje toen bleek dat de broertjes Lawrence vorige maand tijdens het Capital FM Summertime Ball festival in Londen aan het playbacken waren. The Guardian plaatste een ingezonden brief van Guy nadat klachten van fans waren binnengestroomd op Facebook. Hij gaf daarin volmondig toe dat ze inderdaad niet live speelden, maar dat ze ook daartoe werden gedwongen omdat Capital FM eigenhandig videomateriaal wilde triggeren met de gespeelde nummers.


Guy: 'We hebben wekenlang gesmeekt om het toch live te doen, maar bij Capital wilden ze er niets van weten. Toen hebben we besloten om dan in ieder geval niet de schijn op te houden. De apparatuur was zichtbaar niet aangesloten, alle schuiven van de mixer waren naar beneden en we kwamen zelfs zonder koptelefoon op. Alles om maar zo ver mogelijk weg te blijven van dat neppe dj-mime van mensen als David Guetta.'


Dat optreden zit hem nog steeds dwars. 'Want onze fans kennen onze reputatie op livegebied en die gooi je zo te grabbel. We hebben dan ook besloten om voortaan categorisch nee te zeggen tegen al dat soort voorstellen. We hebben het ook niet nodig. Toch Howard?'


Howard knikt van ja. Maar het kan ook zijn dat hij stilletjes aan het grooven is.


Vijf onuitwisbare invloeden J Dilla/Slum Village - Donuts


Guy: 'Niet zozeer zijn eigen raps, maar meer de dingen die hij als Detroit hiphopproducer heeft gedaan met - onder meer - zijn eigen rapcrew Slum Village. Zijn mixtechniek is perfect. Die man wist zo veel soul uit een drummachine en wat oude Motownsamples te trekken.'


D'Angelo - Voodoo


Guy: 'D'Angelo is beter dan Prince en dit is beste plaat ooit gemaakt. Het heeft natuurlijk niet direct iets met dance te maken, maar het is ook bij D'Angelo de muzikaliteit waar we gek van zijn. Zijn enorme talent als songschrijver en de prachtige koorharmonieën maken hem superieur.'


Pepe Braddock - Deep Burnt


Guy: 'Er zit hier een prachtig strijkers-sampletje in, gelicht uit Little Sunflower van jazztrompettist Freddie Hubbard. A Tribe Called Quest en J Dilla hebben het ook gebruikt. Het is perfect ingebed en heeft een subtiele schoonheid die je misschien niet meteen associeert met dance.'


Kerri Chandler - Rain


Howard: 'Wat we op onze muziekopleiding leerden over het gebruik van septime-akkoorden, zoals Ravel en Debussy deden, hoor je hier terug. Ongelooflijk. Een van de eerste houseliedjes die ons overtuigden dat je ook op een diepgravender manier een goede danceplaat kan maken.'


Crystal Waters - Gypsy Woman


Howard: 'Gypsy Woman heeft ons gesterkt in het idee in dat je een interessante track kunt maken voor het clubcircuit die tevens een groot commercieel succes kan zijn. Het is een belangrijke crossover met ijzersterke vocalen en een intro dat je uit duizenden herkent.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden