PLATEN: POP

Het strominkje..

HENRICO PRINS

van Speedy J

is flink aangezweld

Speedy J: G Spot. Beam Me Up! BMU 008 CD.

Human Beings: For the time being. Deviate DV8 008 CD.

Niemand verstopt zijn ritme beter dan Speedy J, een van de alter ego's van Rotterdammer Jochem Paap. Hij houdt zich op G Spot, verschenen bij zijn eigen Beam Me Up!-label, bezig met wat je nog niet zo lang geleden onbekommerd ambient mocht noemen. Kennelijk is het genre intussen zo volgestouwd geraakt dat het uiteen is gebarsten, verworden tot talloze ondefinieerbare stromingen en stijlen die soms strikt voorbehouden lijken aan één bepaalde groep of muzikant.

In elk geval is Speedy J's persoonlijke strominkje flink aangezweld. G Spot is niet alleen veel evenwichtiger dan zijn voorganger Ginger, maar ook rijker aan variatie. Extruma, Fill 25 en vooral Lanzarote zijn stukken om bij weg te dromen: weinig beats, genoeg patronen die houvast bieden. Ping pong en het titelnummer denderen pas echt recht vooruit. Alleen Grogono zit vol loodzware pathos, het is zo'n nummer dat schreeuwt van 'hoor mij eens een fijne afsluiter wezen'.

Human Beings, een trio uit Utrecht, is een beetje verdwaald bij de ruimtelijke avonturen die leidden tot For the time being. Het beluisteren van Currents, waar de voornaamste structuur aanvankelijk moet komen van een irritant synthi-belletje ('De ijscoman'), valt om de drommel niet mee - zelfs niet als er na tien minuten heel even wat vaart in dreigt te komen. Muziek maken kunnen ze best, blijkt uit Seaquence en het ook weer tot ondraaglijke proporties opgerekte Soft delta, maar verder hebben ze het nog even te druk met zweven.

Chris Whitley: Din of ecstasy. Work 477757 2.

Zanger en gitarist Chris Whitley heeft de bijna onversneden rootsrock van zijn veelbelovende debuut Living with the law (1991) verruild voor een scherper, steviger geluid. Het nieuwe Din of ecstasy ontbeert de zachtaardige aanpak van producer Malcolm Burn, leerling van Daniel Lanois. Chris Whitley moet het dus stellen zonder ijle tonen op de achtergrond. Hij grijpt nu ook veel vaker naar de elektrische gitaar dan naar de akoestische National steel.

Dat maakt Din of ecstasy tot een opvallend sobere plaat, die valt of staat bij het spel van Whitley. En dat klinkt vooral wat experimenteler dan voorheen, terwijl hij in zijn songs dikwijls nog hoorbaar op zoek is naar een vorm die past. Lekker scheuren, zoals in het nummer Ultraglide, gaat hem niet makkelijk af.

2Pac: Me against the world. Interscope 6544-92399-2.

Rappin' 4-Tay: Don't fight the feelin'. Chrysalis 7243 8 30889 2 8.

Kam: Made in America. Eastwest 7559-61754-2.

Het leven is geen lolletje voor rapper 2Pac, die eind november in New York voor zijn kop werd geschoten en nadien - gezeten in een rolstoel - nog moest figureren in een rechtszaak. Niet als slachtoffer, maar als (mede)dader van weer een andere schietpartij. Steeds meer rappers leven up to expectations, lijkt het wel, en ze laten het niet bij een grote mond alleen.

De recente gebeurtenissen hebben 2Pac (echte naam: Tupac Shakur) niet weerhouden van het uitbrengen van zijn derde album, Me against the world. Hij wil wel weten dat hij tot aan zijn nek in de moeilijkheden zit, getuige nummers als If I die 2nite. Verder is er, met fragmenten van nieuwslezers die het over hem hebben, van alles aan gedaan om de zaak zo actueel mogelijk te houden. In muzikaal opzicht is 2Pac lang niet zo ruig als je zou denken. Dear mama en It ain't easy zijn een paar van die songs die eigenlijk nogal lievig in elkaar zijn geschroefd.

Rappin' 4-Tay wil met Don't fight the feelin' aantonen dat volwassen hip hop ook uit de Bay Area, rond San Francisco, afkomstig kan zijn. Hij houdt wel van wat vuilspuiten op luchtige toon, hij heeft ook al zo'n kijk op vrouwen die je een hoop doet afvragen - bijvoorbeeld of Rappin' 4-Tay wel goed bij zijn hoofd is.

Louis Farrakhan van de omstreden Nation Of Islam mag met een toespraakje het spits afbijten op Made in America van Kam. Toch probeert Kam, overtuigd aanhanger van Farrakhans filosofie, de ijzeren boodschap van de Nation niet met geweld door te duwen. Made in America maakt meestal een uitgesproken vrolijke indruk, heeft voortdurend een prachtig pompende bas en bevat een karrevracht samples die de monotonie buiten de deur houden. Kam is ontdekt door Ice Cube en ofschoon dat jaren geleden is, kun je het nog steeds horen.

Annie Lennox: Medusa. RCA 74321 25717 2.

Bij de verschijning van haar tweede solo-album moet voormalig Eurythmics-zangeres Annie Lennox even van het hart dat ze door het maken van deze plaat haar 'hoofd op het hakblok' heeft gelegd. Zoiets kan iedere muzikant maar het beste roepen, op die manier maak je alle kritiek bij voorbaat onschadelijk.

Maar Lennox is niet gek. Die weet ook wel dat je het toch nooit goed doet als je een cd volgooit met covers, en zo is Medusa inderdaad de plaat geworden die je een zangeres van haar kaliber misgunt, een merkwaardige keuze aan nummers in blikkige jaren tachtig-arrangementen. Of het nu gaat om A whiter shade of pale of om I can't get next to you, aan elke bewerking is dezelfde batterij meedogenloze keyboards te pas gekomen. Lennox' stem blijft heus wel overeind, maar wat haar hoofd betreft: hakken maar. HP

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden