PLATEN: POP

Rumoerig funky hiphop-debuut van Nicotine..

Nicotine: Double Penetration. ZRP001.

Eind deze maand (zondag 27 december) wordt in de Amsterdamse Melkweg de Heineken Crossover Award uitgereikt. Vorig jaar won Junkie XL dit concours in alle dance-categorieën - precies zoals lang te voren was gesuggereerd. Dit jaar viel niet makkelijk te voorspellen wie er zou winnen. De Rotterdamse formatie The Postmen (al een top-40-hit en een album op hun naam) is de gelukkige, zo is deze week bekendgemaakt, maar er waren meer sterke deelnemers, zoals U Gene & Oh Jay (inmiddels ingelijfd door Mojo) en het Haarlemse Nicotine, waarvan nu het debuut Double Penetration is verschenen.

De nieuwe groep van Rockattack Ten (bekend van Gotcha!) en Kid Crash maakt het soort funky hiphop, dat een regelrecht vervolg is op die van Gotcha!. Lekker los, niet te gladjes, en opgenomen met een live-band met drummer, in plaats van met draaitafels en drumcomputer. Met kleine gastrolletjes voor onder anderen p-funk-godfather George Clinton, in wiens band Ten vorig jaar een Amerikaanse tournee maakte, Plug One (De La Soul) en Rollarocka (Postmen) is Double Penetration een plaat vol chaotische, maar aanstekelijke rap-funk.

De rumoerige live-sfeer (de stukken werden live opgenomen in de studio) doet vermoeden dat Nicotine het - net als Gotcha! vroeger - goed zal doen op het podium.

Plastikman: Artifakts. Novamute NoMu61CD.

De Canadese dj-producer Richie Hawtin alias Plastikman, afgelopen zomer een van de hoogtepunten in de danstent van Lowlands, bracht eerder dit jaar een album uit dat vriend en vijand op het verkeerde been zette. Consumed bood sobere sfeertekeningen, waarin het ritme tot een minimum was teruggebracht. Voor wie deze cd al te abstract was, is het nu verschenen Artifakts vermoedelijk wat beter te begrijpen. Ook hier zijn de muzikale elementen minimaal, maar de stukken liggen meer in de lijn van Hawtins eerste twee platen, met trage ritmen en 303-baslijnen.

Niet zo vreemd, want oorspronkelijk stond dit album gepland als de derde plaat. Hawtin verklaart in de hoestekst het hoe en waarom van deze vreemde zet: een creatieve blokkade door problemen met de douane, die hem de toegang tot Amerika ontzegde (Detroit, zijn grote bron van inspiratie, ligt net over de grens bij zijn woonplaats Windsor). Alsnog heeft Hawtin nu besloten dit 'lost album' uit te brengen, waarmee de evolutie van zijn werk in elk geval een stuk helderder is geworden.

Yukihiro Takahashi & Steve Jansen: PulseXPulse. Medium MPCD7.

Yoshihiro Hanno Meets Mick Karn: Liquid Glass. Medium MPCD8.

De Engelse groep Japan was in de jaren tachtig een grote naam in de synthesizerpop. De dromerige 'ambient avant la lettre' van hun laatste platen wees vooruit naar de muziek die de bandleden dit decennium zouden vastleggen. Zo verschenen recent gelijktijdig cd's van Mick Karn en Steve Jansen, die ieder werkten met een gelijkgezinde Japanse collega: Jansen met Yukihiro Takahashi (Yellow Magic Orchestra), Karn met Yoshihiro Hanno.

Karns Liquid Glass is het modernst en experimenteelst. Rode draad in de vloeiende soundscapes is zijn fretloze bas, waarmee hij ook goed uit de voeten kan in op drum 'n' bass geïnspireerde werk. Jansens PulseXPulse klinkt nog duidelijker als een vervolg op zijn oude groep Japan. De dromerige sferen zijn gevat in relatief traditionele songs, met in de meeste gevallen een hoofrol voor zangeres Zoe Niblett. Even lijkt het ook of Japan-zanger David Sylvian opduikt, maar Yukihiro Takahashi blijkt zich Sylvians ingetogen, gedragen manier van zingen eigen gemaakt te hebben.

Gert van Veen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden