PLATEN: POP

Tricky verrast als..

Nearly God met

sterke follow-up

Nearly God: Nearly God. Durban Poison DPCD 1001 524 245-2.

Het album na een succesvol debuut bezorgt iedere popartiest knikkende knieën. De media zijn er altijd als de kippen bij om te kunnen beweren dat de tweede toch niet zo goed is als de eerste. In het slechtste geval gaat de nieuwe ster de geschiedenis in als een eendagsvlieg met een toevalstreffer op zijn naam.

De Engelse rapper-dichter Tricky, die met zijn vorig jaar verschenen succesalbum Maxinquaye uitgroeide tot voorman van het trip hop-genre, heeft geprobeerd het probleem te omzeilen door zijn tweede cd uit te brengen onder een andere naam: Nearly God. Dit keer werkte hij niet alleen met zangeres Martina, maar met een keur van gastvocalisten: Terry Hall (ooit bij The Specials), Neneh Cherry, Alison Moyet, Cath Coffey en Björk. De verschillende stemmen maken Nearly God afwisselender dan Tricky's eersteling, al is hiermee ook iets van de intieme, beklemmende sfeer - het kenmerk van Maxinquaye - verloren gegaan.

Toch is Nearly God een heel bijzondere plaat, met de hoogtepunten waarvan Tricky weer een paar heel oorspronkelijke kleuren en sferen weet toe te voegen aan zijn muzikale rariteitenkabinet. De slepende ritmes, plokkende geluiden en onverwachte wendingen zijn van een hypnotiserende vreemdheid, de stemmen van de zangeressen vormen een scherp contrast met de donkere instrumentatie. Het verrassendste nummer is Keep Your Mouth Shut, met een hoofdrol voor Björk, dat de luisteraar een paar keer op het verkeerde been zet: Tricky ten voeten uit.

Morcheeba: Who Can You Trust? China Records 0630-14373-2.

Het wachten was op een groep die zou inspelen op het succes van Portishead (waar blijft het tweede album?). De herfstige popliedjes en trip hop-arrangementen van de groep uit Bristol lijken model te hebben gestaan voor de muziek van het Engelse Morcheeba, dat met Who Can You Trust? een degelijke underground-hit scoort in Engeland. Gelukkig verschillen het songmateriaal en de presentatie net genoeg om de plaat niet te hoeven afdoen als klakkeloze imitatie. Morcheeba's songs zijn wat minder somber dan die van Portishead, en lijken zich slechts voor de vorm te bedienen van het trip hop-idioom met zijn schetsmatige arrangementen en lome ritmes.

Various: Foreplay. Kubin 7243 8 38294 2 2.

Na een album met clubmuziek presenteert Kubin, het eigen label van Amsterdamse club Roxy, ditmaal een trip hop-verzamelaar.

Foreplay, voorzien van een fraai verzorgde, kartonnen cd-hoes, bevat een selectie van instrumentale 'downbeat'-tracks, die de meer experimentele kant van het trip hop-genre belichten. De samenstellers laten de retro jazz-funk bijna geheel links liggen, maar concentreren zich op eigentijdse, abstracte soundscapes van labels als Ninja Tune, Dorado en Mo Wax. De nummers werden ditmaal niet gemixed door een club-dj, maar wel strak - zonder pauzes - achter elkaar gezet. Met onder meer het meeslepende Bee Charmer van zangeres Ingrid Schroeder, een van de zeldzame vocale tracks van dit album, en een van de fraaiste songs die dit jaar in dit genre werden gemaakt.

James Armstrong: Sleeping With a Stranger. Hightone Records HCD 8068.

Rufus Thomas: Blues Thang. Sequel Records NEG CD 280.

Bluesman James Armstrong, vanaf dit weekeinde in Nederland voor een uitgebreide serie concerten (onder andere de Haagse Koninginnenach), maakt op de plaat alvast indruk met zijn debuut Sleeping With a Stranger.

De muziek van de 32-jarige Californische gitarist doet in de verte denken aan de gepolijste stijl van Robert Cray, maar Armstrong overtroeft Cray op alle fronten. Het songmateriaal is sterk, terwijl Armstrong met zijn ingetogen zang en gitaarspel een spanning opbouwt die Crays recente muziek node mist.

Soulzanger en sixties-ster Rufus Thomas, die in de late jaren tachtig enkele succesvolle Nederlandse tournees maakte, laat voor het eerst in jaren iets van zich horen. Op Blues Thang, opgenomen in Memphis, Tennessee, en geproduceerd door zijn Belgische manager Freddy Cousaert, combineert hij blues-repertoire (I Came Home This Morning) met een enkel sixties-soul-nummer en twee tracks die hij ooit voor Stax opnam, maar nooit werden uitgebracht. Rufus heeft nog altijd een indrukwekkende stem, maar Blues Thang maakt toch duidelijk dat zijn grote kracht op het podium ligt. Binnenkort treedt de 79-jarige (!) zanger opnieuw in Nederland op.

L.V.: I am L.V. Tommy Boy 2002662.

Gangsta's Paradise van rapper Coolio, een van de grootste hits van het afgelopen jaar, was het idee van zanger L.V., die op I am L.V. zijn eigen bewerking van hetzelfde nummer kan laten horen. Een soulzanger als L.V. is een zeldzaamheid, zeker in hip hop-wereld (dit album verscheen op het raplabel Tommy Boy).

Zijn fluwelen stem en de zwoele instrumentaties refereren effectief aan de seventies-disco-funk ('G-funk' zoals het in de jaren-negentig-versie wordt genoemd), en hier en daar aan Curtis Mayfield, maar de teksten zijn eigentijds en schetsen het leven in het getto (South Central, LA). Een vreemd contrast met de fraaie melodieën en de vette produktie. GvV

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden