PLATEN: POP

Grooverider: beats..

zoals de dj

ze graag hoort

Grooverider: Mysteries of Funk. Higher ground High6CDX.

Grooverider is een van de pioniers van de Britse drum 'n' bass: de dj die het genre hielp evolueren van hardcore naar de progressieve stijl, die een hele reeks grote namen voortbracht, van Goldie tot LTJ Bukem en Roni Size's Reprazent. Hoewel de zwarte dj al jarenlang een van de sleutelfiguren is van de scene, heeft het lang geduurd voordat hij een eigen plaat maakte (met het vorig jaar verschenen The Prototype Years presenteerde hij vooral het werk van bevriende producers).

Mysteries of Funk is dan eindelijk Grooveriders eerste eigen proeve van bekwaamheid. Zoals bijna alle recente drum'n'bass-albums is dit een dubbel-cd: een trend die hopelijk niet al te lang voortduurt, want twee cd's lang kunnen boeien is voor slechts weinigen weggelegd. Ook op Mysteries of Funk staan een paar overbodige tracks, terwijl elk afzonderlijk nummer best wat korter en compacter had mogen zijn. Daar staat tegenover dat het album een paar bijzonder fraaie stukken bevat. Zoals het jazzy Rainbow of Colours, met zangeres Roya Arab, en Time & Space met Sophie Barker. Het titelnummer, een donkere soundscape met van Star Trek geleende stemmen, zet de toon voor een album dat het midden houdt tussen Goldie en Reprazent, al zet Grooverider zijn eigen stempel in de ritmische basis: lekker stevig en opzwepend, en vooral niet te ingewikkeld. Kortom, beats en ritmes zoals een dj die graag hoort.

Ash: Nu-clear Sounds. Edel 0084832FAC

Het Noord-Ierse Ash debuteerde twee jaar geleden met 1977, waarmee het trio in een klap doordrong tot de hoogste divisie van de Engelse popwereld. Op dat moment had de groep al een reeks hitsingles op haar naam staan, stuk voor stuk pakkende gitaarpopsongs, zodat 1977 alleen maar bevestigde wat iedereen al wist: de drie schooljochies (geboren om en nabij 1977) stonden aan het begin van een glanzende carrière.

Met het tweede album Nu-clear Sounds heeft Ash echter een opvallende muzikale gedaanteverwisseling ondergaan. Niet alleen is het trio uitgebreid met een gitariste (Charlotte Hatherley), de sound van de groep is ook een stuk ruiger geworden. Rauwe, snerpende punksongs bepalen de sfeer, al was het maar omdat ze zo uit de toon vallen tussen het overige materiaal: fraaie popsongs, die zanger-gitarist Tim Wheeler ook ditmaal tevoorschijn tovert.

Buffalo Tom: Smitten. PIAS BBQCD 205.

Het is een aantal jaren stil geweest rond Buffalo Tom, de Amerikaanse gitaargroep die begin jaren negentig een paar sterke albums - zoals Red Letter Day - maakte. Het trio (zanger-gitarist Bill Janovitz, zanger-bassist Chris Colbourn en drummer Tom Maginnis) blonk altijd uit in traditionele, goed doortimmerde en bij vlagen heel mooie gitaarliedjes - een zeldzaamheid in de pop van de jaren negentig.

Zulke liedjes maakt Buffalo Tom nog steeds, al zijn ze dungezaaid op Smitten. Het overgrote deel van het materiaal is beduidend minder. Nu eens is het soft en huilerig, dan weer lijkt het trio zich te forceren in schreeuwerige rocksongs. Smitten klinkt als de plaat van een moegestreden band.

Various: Sushi 4004. Bungalow Bung036.

De Japanse popmuziek heeft vele gezichten, al dringen slechts af en toe een paar namen door tot de Westerse popwereld. Zoals Pizzicato Five, dat met zijn easy listening-pop al jaren een grote naam is in eigen land, en het ook goed doet in Amerika en Engeland. Maar Japan blijkt over een hele reeks artiesten te beschikken die zich allemaal in hetzelfde territorium bewegen. De compilatie Sushi 4004 presenteert zestien tracks van bijna uitsluitend onbekende namen, waarvan in ons land alleen eerdergenoemd Pizzicato 5 en producer Cornelius enige bekendheid genieten.

Wat al deze songs gemeen hebben, is dat ze een plastic vrolijkheid verkondigen, die op een vreemde manier aanstekelijk is. Gezellige disco-pop met hier en daar een vleugje easy listening, die door de Japanse stemmen een exotisch sfeertje ademt.

Blake Baxter: House Traxx. Tresor098.

Various: Tresor 100. Tresor 100.

Tresor is niet alleen een van de bekendste Berlijnse clubs, maar ook een van de betere Duitse house- en techno-labels. De honderdste uitgave wordt nu gevierd met de compilatie 100, waarop de complete producers-stal is vertegenwoordigd, van Infiniti (Juan Atkins) tot Neil Landstrumm en Blake Baxter.

Vergeleken met de pure, minimale techno van deze cd, is de mix-cd House Traxx van Blake Baxter iets compleet anders. De Detroitse dj-producer verzamelde het beste uit zijn oeuvre van tien jaar, vanaf zijn eerste grote hit One More Time tot aan het werk dat hij opnam met de Amsterdamse producer Orlando Voorn.

Hoewel Baxter in de schaduw bleef van de andere grote Detroit-namen, heeft hij sinds 1988 een fraai repertoire verzameld, dat hier nog eens heel gedreven wordt gepresenteerd.

Gert van Veen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden