PLATEN:POP

Elastica debuteert..

met plezierige

punk-pop van toen

Elastica: Elastica. Geffen GED 24728.

Ze hadden zichzelf al bewezen met een serie singles in de Britse independent-charts: Elastica, een van de leukste Engelse bandjes van dit moment, dat nu debuteert bij een grote maatschappij met een titelloos album. Nog voor het verschijnen van de plaat moest de groep van zangeres Justine twee schikkingen treffen (aangaande vermeend plagiaat) met de uitgeverijen van respectievelijk Wire en The Stranglers - wier No more heroes luid en duidelijk doorklinkt in het intro van Elastica's Waking up. Beetje flauw, want het Stranglers-citaat is een welbewuste verwijzing naar de periode in de muziekgeschiedenis waarmee het voor de nieuwe generatie Engelse bandjes begon: de punk van de late jaren zeventig.

Elastica klinkt als een jaren negentig-versie van de punk-pop van toen. Even sober en direct als de foto die de hoes siert, maar de sound van de groep en het songmateriaal klinken zo overtuigend, dat Elastica je geen moment het gevoel geeft van een vermoeide herhalingsoefening. Integendeel, het is een plaat die van begin tot einde blijft boeien.

P.J. Harvey: To bring you my love. Island CID 8035 524 085-2.

Met haar vorige album joeg Polly Harvey haar publiek de stuipen op het lijf. Rid of me was zo'n extreme plaat, dat je je afvroeg of de Engelse singer-songwriter misschien op de rand van een zenuwinzinking balanceerde. De luisteraar werd heen en weer geslingerd tussen muisstille, gefluisterde passages en snoeiharde klankexplosies, die van het album een allesbehalve makkelijke luisterervaring maakten.

Maar toen in het kielzog van die plaat de cd 4-track demos verscheen, met de originele door de zangeres thuis opgenomen schetsen van de songs, werd duidelijk dat de bizarre produktie van Rid of me voornamelijk de inbreng was geweest van producer Steve Albini. Ditmaal heeft Harvey gekozen voor iemand anders: Flood (U2, Nine Inch Nails), die de songs eveneens heeft voorzien van een stevige sound (met allerhande vervorming van gitaren en stem) maar die zichzelf (veel meer dan egotripper Albini) in dienst heeft gesteld van de songs.

Dat maakt To bring you my love het meest uitgebalanceerde P.J. Harvey-album tot nu toe: hard en ingetogen, wild en intiem wisselen elkaar af en vullen elkaar aan. De sfeer is diep, broeierig en meeslepend. Amerikaans getinte blues, folk en rock vormen de kapstok voor Harvey's teksten, die de luisteraar opnieuw een blik gunnen in haar diepste innerlijk: haar angsten, dromen, nachtmerries en visioenen. Indrukwekkend.

The Hamsters: Route 666. Provogue PRD 70752.

Ze staan een beetje verloren in de Engelse independent-charts tussen jonge nieuwe gitaarbands, techno, house en jungle. The Hamsters, een traditionele Engelse blues-rockgroep, heeft een eigen publiek opgebouwd en een stevige muzikale basis gelegd met hun aanpak: spelen, spelen en nog meer spelen. Zo'n zestienhonderd optredens in zes jaar heeft het trio tot een hecht team gemaakt. Op Route 666 ('No we're not Satanists', verdedigt de groep zich maar alvast in de hoestekst: 'It's only a bloody song.') gaan The Hamsters overigens verder dan het traditionele blues-rock-idioom. De gepolijste produktie en doorwrochte arrangementen met scherpe koortjes, geven de plaat een jaren zeventig-sfeer, met name in het titelnummer, in Come to poppa en de blues-ballad Over you.

Dub War: Pain. Earache G Mosh 121 cd.

Snoeihard en lekker heftig. Pain van Dub War is een album dat zich in een breed gebied beweegt - van metal tot dub, ragga en jazz - maar steeds met een maximale dosis power en energie. Het kwartet uit Wales klinkt afwisselend als een opgevoerde Senser, als Urban Dance Squad en nog een handvol andere bands in de categorie heavy & modern, maar ondanks de eclectische aanpak is dit toch een heel consistente plaat. Pain, verschenen op het Earache-label (hoe toepasselijk), kwam deze week binnen op de eerste plaats in de Engelse independent-charts. Dit weekend begint Dub War aan een uitgebreide Nederlandse tournee. GvV

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.