PLATEN: POP

Money Mark verrast..

met eigenzinnige

en luchtige songs

Money Mark: Mark's Keyboard Repair. Mo Wa MW 034CD.

Mo Wax is een van de hippe nieuwe Engelse labels van dit moment. Een klein maatschappijtje dat een sleutelrol speelde in het ontstaan van het 'trip hop'-genre: de experimentele, instrumentale hip hop-variant voor in de luie stoel.

Mark's Keyboard Repair van Money Mark (bekend als keyboardspeler bij The Beastie Boys) is een van de meest bijzondere platen die op Mo Wax zijn verschenen, al is het maar doordat de songs op de plaat een stuk verder gaan dan de trip hop-stijl.

Mark Ramos Nishita haalt zijn inspiratie uit oude soul, hip hop, jazz, kitscherige amusementsmuziek en zo ongeveer alle andere genres waarin het elektronische orgel opduikt. Zijn (lo-fi) sound is even rafelig als die van The Beastie Boys (met wie hij ook het gevoel voor humor en de luchtige, losse aanpak gemeen heeft), de broeierig zwoele grooves sluiten goed aan bij de Mo Wax-stijl, maar het resultaat is uiteindelijk toch vooral heel eigenzinnig.

De negentien songs zijn kort en schetsmatig opgezet. Instrumentale keyboard-stukken worden afgewisseld met een enkel vocaal nummer, waarin Money Mark zijn beperkte vocale capaciteiten maximaal weet uit te buiten. Dat levert uitschieters op als het funky Sometimes You Gotta Make It Alone of in het op single verschenen Cry. Erg fraai.

Morrissey: Southpaw Grammar. RCA 74321299532.

Met Southpaw Grammar, zijn vijfde solo-plaat, maakt Morrissey de overstap van platenmaatschappij EMI naar RCA. Deze verandering van label heeft overigens geen hoorbaar effect gehad op de muzikale richting van de voormalige Smiths-zanger.

Opnieuw geproduceerd door Steve Lillywhite en opgenomen met dezelfde band als op zijn laatste plaat, Vauxhall and I (met gitaristen Alian Whyte en Boz Boorer, bassist Jonny Bridgewood en drummer Spencer James Cobrin), blijft hij op vertrouwd terrein. Southpaw Grammar bevat de melodieuze popsongs met die typerende melancholieke sfeer waarop Morrissey patent heeft.

De heldere, volle sound maakt duidelijk dat zanger, band en producer inmiddels een hecht team vormen, dat steeds het beste uit het songmateriaal weet te halen. Opvallend zijn de twee lange stukken aan het begin en einde van de plaat. Het ruim tien minuten durende Southpaw mondt uit in een lange gitaarsolo, terwijl in de elf minuten durende opener The Teachers Are Afraid of The Pupils (de titel zegt alles) met behulp van een dreigend strijkersthema een beklemmende sfeer wordt opgebouwd.

Omar & The Howlers: World Wide Open. Provogue PRD 70802.

The Fabulous Thunderbirds: Roll of the Dice. BMG 01005 82130 2.

Omar & The Howlers zijn een vertrouwde naam aan het blues-rock-front. Bijna elk jaar verschijnt wel een nieuw album van de zanger-gitarist uit Austin, Texas, wiens stem in de knauwende uithalen dicht bij die van John Fogerty komt. De rocksound van Omar Dykes en zijn groep is op dit tiende album World Wide Open als altijd weer even stevig en degelijk, zowel in de rock- als in de zompige bluestracks. Dykes zelf schreef alle songs, met uitzondering van Hey Joe, dat in de versie van de Howlers opvallend luchtig klinkt.

Ook The Fabulous Thunderbirds komen uit Austin, Texas. De groep van zanger/mondharmonikaspeler Kim Wilson werkte op Roll of The Dice met producer Danny Kortchmar (bekend van zijn werk met Neil Young), die op ritmegitaar is te horen in alle nummers. Tussen de diepe bluesrock op deze plaat is de cover van Here Comes the Night (bekend van Van Morrisson uit de tijd dat hij zanger was van Them) een vreemd uitstapje, dat wonderwel werkt.

Loop Guru: Amrita. North South Guru 200 CD.

Elektroids: Electroworld. Warp CD 35.

Loop Guru is een Engelse groep techno-hippies, die onder meer naam maakte met optredens in het rondreizende Megadog-circus. De sound van de groep, een mengeling van percussieve etnische muziek en ambient soundscapes, is weer wat verder verfijnd op Amrita, dat de luisteraar meeneemt op een bedwelmende reis langs muziekculturen uit alle windstreken.

Hippie-muziek en ambient hebben het afgelopen jaar veel terrein verloren in Engeland. Een reactie op de overdaad aan zweverigheid kwam in de vorm van een terugkeer naar de elementaire robot-muziek in Kraftwerk-stijl, de elektro.

Het op het Warp-label verschenen Elektroworld van Elektroids combineert abstracte techno met de stijlvormen uit de vroege jaren tachtig. Een stap vooruit is de elektro-revival nauwelijks te noemen, maar in het geval van Elektroids is het wel erg goed gedaan. Ongeveer zo zou Kraftwerk kunnen klinken in de jaren negentig, als eindelijk de al jaren geleden aangekondigde opvolger van The Mix zou verschijnen. Vooralsnog moeten we het doen met deze Elektroids. GvV

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden