PLATEN: POP

zelfverzekerd, funky..

A Tribe Called Quest

en niet te gelikt

A Tribe Called Quest: Beats, Rhymes and Life. Jive 01241 41587 2.

A Tribe Called Quest is al zo'n zes jaar een betrouwbaar baken in de snel veranderende hip hop-wereld. Beats, Rhymes and Life, de opvolger van het succesvolle Midnight Marauders (1993) bevestigt opnieuw de positie van het trio (rappers Q-Tip en Phife en dj Ali Shaheed Muhammed) in de hoogste divisie van de Amerikaanse rap. A Tribe Called Quest klinkt zelfverzekerd en geïnspireerd, en weet van de 'beats en rhymes' in de vijftien nummers steeds een meeslepende funky groove te maken. Het resultaat is een volwassen, uitgebalanceerd album, waarop de groep zelfs elementen uit de eigentijdse rhythm 'n blues (de nieuwe soul) heeft kunnen verwerken, zonder dat het te gelikt klinkt. De single Ince Again, met zangeres Tammy Lucas, is hiervan een fraai voorbeeld.

The Kelley Deal 6000: Go To The Sugar Altar. Bittersweet BIT 007 CD.

Kim Deal, bekend geworden als bassiste en zangeres van The Pixies, introduceerde in The Breeders, de volgende groep die ze oprichtte, haar zusje Kelley. Kelley Deal leek niet alleen sprekend op Kim, maar ook haar stem en gitaarspel lieten er geen twijfel over bestaan dat beiden uit hetzelfde nest kwamen. Aan de carrière van The Breeders kwam een vroegtijdig einde: Kelley werd door de narcoticabrigade betrapt toen ze via de post heroïne liet bezorgen, en een gevangenisstraf (inclusief gedwongen afkick) moest uitzitten. Haar zusje deed inmiddels van zich spreken met The Amps.

Kelley Deal zelf is nu weer actief met een eigen band, The Kelley Deal 6000, die debuteert met het album Go To The Sugar Altar, uitgebracht op Deals eigen label. In de elf nummers (samen net een half uur) toont Deal niet alleen te beschikken over een stem die sprekend lijkt op die van haar beroemdere zus, maar - veel belangrijker - ook over evenveel compositorisch talent.

De songs op Go To The Sugar Altar, zetten met hun vreemd kronkelende vorm en laconieke presentatie de Pixies- en Breeders-traditie voort. Soms rauw en hard, soms verraderlijk lievig en ingetogen, maar steeds met die opgewekte luchtigheid, die de Deals kennelijk in het bloed zit.

Various: A Tribute to Stevie Ray Vaughan. Epic 485067 2.

Bij het laatste concert dat zanger en gitarist Stevie Ray Vaughan gaf, voordat hij zes jaar geleden om het leven kwam, deelde hij het podium met een sterrenband van bluesgrootheden. Jimmie Vaughan, Eric Clapton, Bonnie Raitt, Robert Cray, B.B. King, Buddy Guy, Dr. John en Art Neville kwamen vijf jaar later opnieuw bij elkaar voor een live-concert, waar ze eer betoonden aan hun overleden vriend en collega. A Tribute to Stevie Ray Vaughan is de live-registratie van dit optreden. Het is een van de bijzonderste bluesplaten van dit jaar, omdat het de persoonlijke stijl van zo'n groot aantal kopstukken naast elkaar zet.

Raitt, King, Guy en Cray geven ieder fraaie eigen interpretaties van Vaughans songs, maar uitschieters zijn de bijdragen van Dr. John (het broeierige Cold Shot) en Eric Clapton, wiens dwingende solo in Ain't Gone 'n Give Up On Your Love bewijst dat hij nog altijd een van de grootste bluesgitaristen is.

Various: Cup of Tea Records. A Compilation. COTCD 001.

Various artists: Wall of Pussy. Wall of Sound Wallpusscd 01.

Les Rhymes Digitales: Liberation. Wall of Sound Wallcd 009.

Propellerheads: Dive ep. Wallcd 016.

De Engelse Bristol-sound en trip hop-rage heeft een keur aan nieuwe labels opgeleverd. Zoals Cup of Tea en Wall of Sound, die dit jaar beide van zich deden spreken met een reeks bijzondere 12-inch-singles. Cup Of Tea zette een serie eerder verschenen platen op A Compilation, een verzameling trip hop, funk en sixties-filmmuziek, met uitschieters van onder meer Statik Sound System en Barcode (het openingsnummer Love Anybody).

Het Wall Of Sound-label presenteert zich met de verzamelaar Wall of Pussy als een wat veelzijdiger label, dat met zijn internationale stal (Engelse, Japanse en Franse producers) wat verder experimenteert en probeert de trip hop-clichés te omzeilen. Howie B., Propellerheads en Les Rythmes Digitales zijn enkele van de bekendere namen van het label, dat van het laatste project gelijktijdig een compleet album uitbracht.

Achter Les Rythmes Digitales verschuilt zich de Franse producer Jaques Lu Cont, die zich op zijn debuut Liberation laat kennen als een veelzijdig muzikant, die moeiteloos overschakelt van de lome trip hop-beat naar de ultra-snelle jungle-groove, maar in beide even goed uit de voeten kan.

Van The Propellerheads verscheen tevens de Dive-ep, vier nummers die met hun zware hip hop-ritmes en gierende sirenes de richting die werd ingeslagen door The Chemical Brothers verder onderzoeken. Zaterdag spelen The Propellerheads op het Dance Valley-festival in Spaarnwoude. GvV

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden