PLATEN: NEDERLANDSTALIG

en The Shooting Party..

Wonderschoon afscheid Van Vrijberghe

The Shooting Party: Greatest Hits. Bestellen: 030-2313416.

Ruim een jaar geleden viel 'de man met de grote gitaarhanden' plotseling om. Coen van Vrijberghe de Coningh verdiende zijn brood met acteren (Johnny Flodder, Scrooge), maar zijn grote liefde lag bij de muziek in het algemeen en bij The Shooting Party in het bijzonder.

Samen met acteur/zanger Han Oldigs en tekstdichter/componist/toetsenist Theo Nijland trok hij elk jaar een paar maanden langs de theaters om elk jaar weer opnieuw te moeten vaststellen dat die, met uitzondering van een aantal zalen in de Randstad, maar matig waren gevuld. Negen jaar lang subsidieerde de drie muzikanten hun eigen hobby. The Shooting Party, aangevuld met drie gastmuzikanten, maakte in 1986 nog een Greatest Hits-tournee. Daarna gaven ze er voorlopig de brui aan. Dat werd definitief toen Van Vrijberghe plotseling overleed. De banden van de laatste (uitverkochte) concerten in De Kleine Komedie in Amsterdam werden onlangs tevoorschijn gehaald. En als een postume ode aan Van Vrijberghe is daar nu een cd van gemaakt.

Een sentimentele reden om een cd te maken is zelden een goede reden, maar in dit geval is er niets mis met de kwaliteit. Want dat is het bizarre van The Shooting Party: weinig succes, maar een van de aardigste Nederlandse bandjes van de afgelopen decennia. De groep begon als een 'Oxford-English' trio met surrealistische teksten en ongrijpbare melodieën. Het enigszins afstandelijke verdween toen The Shooting Party overschakelde naar Nederlandstalig materiaal. Theo Nijland bleek in zijn eigen taal wonderschone poëzie te kunnen schrijven, zonder zijn morbide gevoel voor humor te verloochenen. Erkenning kwam in 1995 toen de Annie M.G. Schmidt-prijs werd gewonnen met het lied Kaal.

Een jaar na de dood van Coen van Vrijberghe werd in De Kleine Komedie een herdenkingsconcert gegeven. Het trio kwam nog één keer bij elkaar; Oldigs en Nijland live en Van Vrijberghe via een band. Het klonk prachtig, als vanouds. Net als deze cd.

Jeroen van Merwijk: Zelfportret met elektrische gitaar. TBA HG 281098.

Jeroen van Merwijk is niet echt het zonnetje in huis. Daarom was het even schrikken toen hij een avond opende met 'Positief lied'. Van Merwijk vond het leven opeens een feest, omdat de deurknop het zo goed doet, het plaatsbewijs een uur geldig is, en het antwoordapparaat zo goed antwoord geeft. Maar Van Merwijk heeft toch nog een hoop te kankeren. Hij vat zijn opvatting bondig samen in het lied Het leven is kut. Als hij zijn ongenoegen op rijm zet dan komen er liedjes uit die aan alle kanten kloppen, ook al draait hij de wereld meestal om. Hij hemelt vrouwen op door ze de grond in te boren, en maakt India extra groot door het 'een leuk landje aan de Ganges' te noemen.

Het is niet alleen gal dat Van Merwijk spuwt. In de liefdesliedjes is hij een romanticus die de woorden op een goudschaaltje weegt. Als de composities even intelligent en inventief zouden zijn als de teksten, zou Van Merwijk het perfecte lied kunnen schrijven. Maar helaas, dat onderdeel heeft hij nog niet echt onder de knie.

Cabaret des Animaux. QS 900.812-2.

Door zijn zoekwerk voor het radioprogramma Andermans Veren kan Kick van der Veer vele thema's kleinkunstig illustreren. In Cabaret des Animaux heeft hij muzikaal en gesproken dierenrepertoire bijeengebracht. Zo'n verzamelalbum is goed als hij voldoet aan drie criteria. Natuurlijk moeten de voor de hand liggende nummers erop staan, zoals Flappie van Youp van 't Hek, Duiffies uit Ja Zuster Nee Zuster, en Het hondje van Dirkie, gezongen door Wim Sonneveld. Ook moeten nummers zijn gekozen waar je pas na lang nadenken opkomt, zoals De Mus van Tom America en de angstaanjagend scherpe conférence van Hans Teeuwen over paarden. Tot slot moeten er nummers op staan waar je zelf nooit op zou komen. Volgens deze maatstaf heeft Van der Veer een geslaagde selectie gemaakt. In de categorie verrassingen valt de (Carmiggelt)-Kronkel Woef, meesterlijk voorgelezen door Ko van Dijk.

Anatevka. ENCD 7128.

Bij de première van Anatevka viel afgelopen september vooral op dat regisseur Ken Caswell het accent op het acteren had gelegd. Door deze werkwijze stonden mindere of zelfs zwakke vocalisten zoals Bea Meulman toch niet te kijk. Maar Caswell ging zo ver dat een topvocalist als Henk Poort niet erg tot zijn recht kwam.

Op deze cd is alles rechtgetrokken. De zwakke stemmen hebben weer een extra maand ervaring opgedaan en Henk Poort legt weer genoeg emotie en warmte in zijn stem. In het theater kon men zich er nog over verbazen (er was zelfs enige irritatie) dat het romantische Chagall-decor van de oeruitvoering was vervangen door zakelijke leegte. Bij het beluisteren van de cd is er geen enkele hindernis meer te nemen. Puntgaaf.

Otje. Warner Music 3984-25142-2.

Bij het werk van Annie Schmidt hoort een bepaalde soort muziek. Ook in de tv-serie Otje is de muziek sfeerbepalend. Het meisje Otje heeft contact met de dieren, en dat wordt in het boek en de serie heel wat leuker uitgewerkt dan in Eddie Murphy's film Dr. Dolittle. De serie heeft de toon van Schmidt perfect te pakken, en dat geldt grotendeels ook voor de liedjes.

De liedteksten van Tamara Bos voldoen, maar hebben niet altijd dat sprankelende van Schmidt. Op de muziek is helemaal niets aan te merken; die klinkt uitdagend en brutaal. Er zijn twee componisten aan de slag gegaan. Het strakke van Maarten van Roozendaal en het barokke van Johan Hoogeboom gaan goed samen. Ze kunnen soms dezelfde grappige sprongetjes maken als Harry Bannink. Hoger kun je in dit genre bijna niet reiken.

Patrick van den Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden