PLATEN: JAZZ

Bassist McBride is virtuoze sideman maar geen leider..

Christian McBride: Gettin' To It. Verve 523 989-2.

Don Braden: After Dark. Criss Cross Jazz 1081.

Darrell Grant: Black Art. Criss Cross Jazz 1087.

Bij het overlijden van drummer Art Taylor werd deze maand vol ontzag gemeld dat hij in de jaren vijftig en zestig op niet minder dan honderd jazz-lp's meespeelde. Bassist Christian McBride moet nog 23 worden en zit amper vijf jaar in het vak, maar hij had al aan meer dan zeventig albums meegewerkt voor hij najaar 1994 zijn eerste cd als leider opnam.

Dat zegt iets over de schaalvergroting van de laatste tien jaar, maar het zegt ook iets over McBride's kwaliteiten. Topnamen als Wynton Marsalis, Joe Henderson, Freddie Hubbard en Pat Metheny engageerden hem graag als begeleider, en vorig jaar april vestigde McBride zijn reputatie definitief, door op het jazz-gala in Carnegie Hall ter ere van vijftig jaar Jazz At The Philharmonic te excelleren in een gezelschap jazzreuzen van alle generaties.

De verwachtingen die dat wekte, worden op McBride's leidersdebuut Gettin' To It niet helemaal waargemaakt. Zoals eerder bij trompettist Roy Hargrove heeft de platenmaatschappij Verve ook nu fors geïnvesteerd in het image van haar jonge vedette.

McBride wordt omringd door grote talenten zoals saxofonist Joshua Redman, Roy Hargrove en pianist Cyrus Chestnut. Bovendien krijgt hij de muzikale ridderslag van zijn hooggeëerde vakbroeders Ray Brown (68) en Milt Hinton (84), die samen met hem op drie contrabassen een genoeglijke vertolking leveren van de Count Basie-classic Splanky.

Toch blijkt de superieure begeleider McBride nog niet toe aan het vormgeven van zijn eigen muziek. Zijn zes eigen composities missen een persoonlijke toets. En hoe kundig de musici ook te werk gaan, door het ontbreken van een leidende muzikale gedachte is het geheel minder dan de som der delen. McBride kan zich troosten met de gedachte dat het in de jazzgeschiedenis eigenlijk alleen Charles Mingus is gelukt als bassist-orkestleider een baanbrekend oeuvre op te bouwen.

Twee cd's op het Criss Cross-label van de Nederlandse producer Gerry Teekens bevestigen andermaal McBride's imposante kwaliteiten als sideman. After Dark is een ambitieus project van tenorsaxofonist Don Braden: negen min of meer samenhangende vertolkingen die een Newyorkse jazznacht moeten verklanken.

Door een geraffineerde afwisseling van eigen composities en toepasselijke thema's van anderen (You and the Night and the Music, Stars Fell on Alabama, Monk's Dream) weet Braden de sfeer van vrijdagavond tot zaterdagochtend in Greenwich Village in geïnspireerde muziek te vertalen. Met slagwerker Carl Allen bewijst McBride dat de kunst van het in tandem spelen door bas en drums de laatste jaren weer volop tot bloei is gekomen.

Darrell Grant, die in Don Bradens groep piano speelt en eerder ervaring opdeed bij zangeres Betty Carter en drummer Tony Williams, heeft ook een eigen cd voor Criss Cross opgenomen. Met trompettist Wallace Roney, Christian McBride en drummer Brian Blade vertolkt hij op Black Art vijf eigen stukken en vier standards.

Gezien de aanwezigheid van Roney is het niet verbazingwekkend dat de geest van Miles Davis in de muziek doorklinkt. Darrell Grant doet in zijn soli lofwaardige pogingen de clichés van de neo-bop te vermijden, maar mist nog de autoriteit die eersterangs jazzmuzikanten kenmerkt. Het geluid van McBride's bas, fraai opgenomen door de Nederlandse technicus Max Bolleman, staat daarentegen als een huis. BV

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden