Plastische bewegingstaal in prikkelend debuut van Opstal duo

De dansers Marne en Imre van Opstal hebben met The Grey een knap, boeiend debuut gemaakt. Het tweede nieuwe stuk van de avond, Midnight Raga, is een sprankelend kleinood.

Zeven dansers in The Grey Beeld Rahi Rezvani

De microfoon die boven de vloer hangt, zwaait bij aanvang heen en weer alsof er voor binnenkomst van het publiek al iets is gebeurd. Een vrouw die stil op haar buik ligt, is in het slotbeeld op de zij van een man te zien. Vinden de twee elkaar of verlaten ze elkaar juist? Gaan we voorwaarts in deze choreografie of dansen de junioren van NDT 2 een terugblik?

The Grey van broer en zus Marne en Imre van Opstal, dansers bij NDT 1, is geen verhalend ballet te noemen, maar geeft wel prikkels om zelf een verhaal te construeren. Het ambitieuze choreografenduo - ze creëerden eerder twee korte workshopstukken en tekenen ook voor het decor en de kostuums - is nog zoekende naar de balans tussen conceptueel en theatraal, maar dit debuut is knap en boeiend.

Smoke and Mirror (dans)

Door: NDT 2
Met choreografieën van Imre van Opstal & Marne van Opstal (The Grey), Sharon Eyal & Guy Behar (Sara), Marco Goecke (Midnight Raga) en Sol León & Paul Lightfoot (Sh-boom!)
30/3, Zuiderstrandtheater, Den Haag. Tournee t/m 1/6

Zeven in grijze kleding gestoken figuren bewegen over een vierkant speelvlak met daarbinnen lichtcirkels, onder een abstracte hemel van witte schuin hangende platen. Ze zijn geen mensen die we van nabij leren kennen; ze bewegen veelal als groep of lopen in zichzelf gekeerd rondjes om de vloer, als tijdelijke buitenstaanders. Prachtig is hun plastische bewegingstaal en het ongebruikelijke werken vanuit rechtsvoor en dan diagonaal naar achteren. Spannend is ook dat actie herhaaldelijk wordt stopgezet, met de dansers op een kluitje in een freeze. De belichting wordt daarna studioachtig, vergelijkbaar met tl-licht. Ze drinken wat alvorens door te gaan; alsof het scenario nog in de maak is.

De ietwat mysterieuze afstandelijkheid die het geheel uitstraalt, typeert veel NDT-werk en matcht met de elektronische compositie van Amos Ben-Tal, een oud-danser van de club. Toch is deze community - zo hip eigentijds voelt The Grey - niet zonder emotionele geladenheid.

De dansers buigen koddig als Japanners, lachen en springen, maar raken ook verward en zelfs letterlijk gevloerd onder de semi-poëtische en te obligaat ingezette tekst die de vrouw in de microfoon fluistert ('words', 'sound', 'down'). Weerspiegelt de groep soms haar gemoedstoestand?

Het tweede nieuwe stuk van de avond, Midnight Raga, is een sprankelend kleinood van tien minuten gemaakt door oudgediende Marco Goecke. Alexander Anderson en Guido Dutilh hebben een schone taak. Met Goecke's nerveuze bewegingstaal, waarbij ledematen los van elkaar wegschieten, wapperen en trillen, kruipen ze eerst in de huid van een tokkelende en verende Indiase raga. Dat past wonderwel, het wordt zelfs bijna slapstick. Daarna uiten ze met hetzelfde soort bewegingen de emoties van de muziek, op het liefdesliedje I'd Rather Go Blind van Etta James. Ook dat werkt ijzersterk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden