Plastic hooibalen zijn lelijk

ACH, OM nu te spreken van vroeger als de goede oude tijd, dat is flauwekul. `Die goede oude tijd was heus niet zo goed, hoor', meent Anne Uildriks....

Uildriks, directeur van Uildriks Mechanisatie BV te Assen en Pesse, verkoopt ze natuurlijk wel, die hypermoderne landbouwmachines die hooi in een moeite persen en inwikkelen. `De klant vraagt erom, nietwaar? Al vind ik die plastic hooibalen oerlelijk.'

De apparaten die voorverpakt hooi maken lijken hun kunsten te hebben afgekeken van de spin, zo bedreven en snel draaien ze het droge gras in plastic folie. `In één dag tijd kan een loonwerker zo'n tweehonderd balen van zevenhonderd kilo elk fabriceren', rekent Uildriks voor. Aanschafkosten, inlcusief trekker, belopen al gauw tweeënhalve ton.

Maar dit is toch het betere handwerk, vindt Uildriks, zoals het eigenlijk hoort. Op deze warme zondag in Tynaarlo, in het stoomgebied van de Drentse Aa, laat hij de moderne hulpmiddelen thuis. Het hooi van de zes hectare van Staatsbosbeheer zou de wikkelaar in een uurtje tot balen hebben geperst en verpakt. Nu kost het heel wat manuren. `En heel veel zweetdruppels.'

`Dit hooi gaat naar hobbyboeren', vertelt Uildriks. `Mensen met een paar paarden en konijnen hebben niks aan een baal van 700 kilogram.' Voor zo'n paard is een baal hooi goede maagvulling. `Aan vers gras eet- ie zich te barsten, zoals wij doen met een doos chocolade. Dit hooi is ideaal spul, niet al te voedzame buikvuller.'

Als je alle arbeidskosten zou rekenen, dan waren de ambachtelijke strobalen onbetaalbaar. Daar gaat het ook niet om. Dat boeren ondertussen loonwerkers inhuren met de modernste spullen, vindt Uildriks logisch. `Ze willen het hooi snel en droog van het land.'

Toch hooit Nellie Koster, schapenhoudster in Aarlanderveen, nabij Alphen aan de Rijn en Boskoop, nog op de `ouderwetse' manier. Als het gras gemaaid is, komt er een acrobaat aan te pas. `Dat is zo'n machine met vier draaiende tanden die in de rondte draaien en rijen maakt van het hooi. Dan komt er wel een loonwerker die kleine baaltjes maakt. Die laden we zelf op de kar.'

Handig, die kleine baaltjes. `Als het 's winters sneeuwt, hoeven we maar een gat in het ijs te hakken zodat de dieren kunnen drinken, en brengen we wat strobalen zodat ze eten kunnen.'

Tijdens het hooien komen buren een handje helpen. Aan het eind van de dag wordt er patat gehaald of een hamburger gebakken. `En na het werk kunnen we het meestal niet laten iemand in de sloot te gooien. Ook dat hoort voor ons bij het hooibouwen.'

Juli is de hooimaand, maar ook in oogstmaand augustus is er nog flink gehooid. `Nog een weekje', meent Anne Uildriks. `In september zijn de nachten te lang en wordt het hooi niet meer goed droog.'

Nellie Koster merkt nu al dat het niet meer gaat. `De nachten en de ochtenden zijn te vochtig, het hooi gaat pas drogen vanaf een uur of elf, halftwaalf. Dan red je het niet op een dag. Maar we hebben dit jaar toch vier keer kunnen hooien. De vorige zomer was veel te nat. Toen lukte het maar een keer, in juni.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden