Plastic bloemen in heerlijke huiskamer

'Tis nep!', schreeuwt een binnentredend jongetje. Hij steekt zijn hoofd in de schoorsteen, inspecteert de vlammen goed en constateert nog eens luidkeels dat de gezellig knapperende houtblokken kunst zijn en de sfeervolle vlammetjes worden aangedreven door gas....

Er is meer nep in restaurant De Oude Betuwe in het Betuwse dorpje Tricht. De bloemen bijvoorbeeld: kunst. De miniatuurkerstboompjes op de schouw, verneukeratief in jute zakjes aarde gestoken: van plastic. Achterdochtig inspecteren we de amuses die zojuist zijn bezorgd, maar de hertenham met sinaasappel smaakt normaal. Ook de meneer die aan tafel het dagmenu komt toelichten, ziet er heel echt uit.

Zes gangen biedt hij aan, waarin een lekker stukje grouper ('Een grote Atlantische oceaanvis met van die dikke lippen, maar u krijgt hem niet helemaal; en daarna geven we u een sorbetje tussendoor om even bij te komen en op te frissen'). Wanneer we hem drie minuten later ook aan de tafel van het teleurgestelde jongetje het menu horen toelichten ('De grouper is een grote Atlantische oceaanvis met van die dikke lippen, maar u krijgt hem niet helemaal; en daarna geven we u een sorbetje tussendoor om even bij te komen en op te frissen'), worden we toch nog even argwanend - er zal toch geen bandje inzitten! -, maar dat vinden we bij nader inzien een heel lelijke gedachte: zelden zijn we in een restaurant vriendelijker bediend dan door deze meneer. Maar daarover straks.

We hebben geen tijd voor het zesgangendiner en moeten de grouper en het sorbertje noodgedwongen laten voor wat ze zijn. Het verbaast ons dat zo'n opfrissorbetje überhaupt nog bestáát. De bediening legt uit dat het door een aantal gasten nu eenmaal op prijs wordt gesteld. Een zesgangendiner is volgens hem trouwens ook ouderwets; de mensen hebben er allemaal geen tijd meer voor tegenwoordig. Een hijgend binnenrennend stel dat binnen een half uur gegeten wenst te hebben, illustreert zijn uitspraak.

In De Oude Betuwe trekken ze zich van trends niets aan. De bloemen mogen dan nep zijn, op de vloer liggen degelijke stenen en in het midden is een robuuste bar geplaatst. Enorme schilderijen van kersen en ander fruit aan de wanden en olielampjes op tafel completeren de sfeer van Betuws huiskamerrestaurant, met bijpassende nette prijzen: een viergangenmenu kost fl 69,50, hoofdgerechten liggen rond de 45 gulden. De overzichtelijke kaart bevat originele gerechten (gebakken bloedworst op een salade van spruitenblaadjes) en op de wijnkaart zijn de prijzen eerst in euro's vermeld en in een veel kleiner lettertje in guldens, wat bij slechtzienden nog tot een hoop verwarring kan leiden.

De gekozen voorgerechten, sashimi van tonijn en fazant met paddestoelen, worden vlotjes gebracht. De tonijn is een soort doe-het-zelfpakketje: de vis ligt in het midden van het bord en is omringd door een grote hoeveelheid kleine schaaltjes, met kappertjes, ui, bieslook, dressing en fijngehakt ei (wit en geel netjes gescheiden) en smaakt na wat geknutsel prima. De fazant is een zalige compositie van kleine gebakken stukjes filet en geconfijte snippertjes borst, gecombineerd met knapperig gebakken paddestoelen.

Die paddestoeltjes treffen we opnieuw aan bij het hoofdgerecht, konijn met zuurkool en aardappelpuree, dat precies is wat het is: eerlijke aardappelpuree zonder opflufsel en malse, sappige plakken konijn.

We menen de bloemen tot leven te zien komen en echte dennengeur te ruiken. En dat terwijl de wrongeltaart met karnemelk-roomijs nog moet komen, 'ons idee van het recept uit Roald Dahls kookboek'.

Wrongeltaart? Roald Dahl? De meneer van de bediening - hij blijkt één van de twee eigenaren en runt het al jaren bestaande restaurant nu anderhalf jaar - gaat gezellig op zijn knieën naast ons tafeltje zitten en vertelt dat zijn collega dat kookboek koestert vanwege de authentieke Engelse recepten. En de wrongeltaart, gemaakt met rauwe melk, is daar één van.

Het boek wordt gehaald, het taartenrecept opgezocht en het uittreksel dat voorin ligt en dat de eigenaar heeft gemaakt, mogen we zomaar houden.

Kom daar maar eens om in de grote boze stad.

In ons hart begint een kerstvlam vreugdevol te branden. Nep of echt, wie zal het zeggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden