Plaatjes kijken, wegleggen, weer snuffelen

Wat maakt het nou uit op wat voor papier een tijdschrift is gedrukt, zou je denken. Wel als dat tijdschrift een international magazine for interior architecture and design is....

Plaatjes kijken, wegleggen, misschien wat lezen, weer wegleggen, nog een keer snuffelen; dat is de manier om Frame door te nemen. Het tweemaandelijkse blad wil vooral een inspiratiebron zijn. En inderdaad, zelfs de advertenties zijn het bekijken waard. Maar wie ideeën wil opdoen voor de verbouwing van kinderkamer, kan het blad maar beter in de schappen laten liggen.

Frame is een curieuze mix van een glossy voor de in vormgeving en architectuur geïnteresseerde leek en een vakblad voor ontwerpers, architecten en fabrikanten.

Frame heeft in het vijfjarige bestaan al diverse facelifts gekregen, de meest recente bij het vorige nummer. De 164 pagina's zijn kleurrijk en luchtig maar functioneel vormgegeven en de indeling is die van een traditioneel tijdschrift: korte rubieken voorin, gevolgd door de grotere (beeld)verhalen en profielen, en achterin een servicegedeelte met boekrecensies en nieuwe producten. Alle artikelen zijn voorzien van intro's en swingende koppen als So sexy of Pretty in pink.

Dat het Engelstalige magazine in Nederland wordt gemaakt, blijkt nergens - het merendeel van de oplage verdwijnt ook rechtstreeks naar het buitenland. De inbreng uit eigen land blijft beperkt tot de onvermijdelijke Joep van Lieshout, volgens eigen zeggen de meest geëxposeerde kunstenaar ter wereld. Vreemd is dan wel dat uitgerekend zijn recente seksinstallatie in galerie Fons Welters wordt belicht, toch niet sterkste werk van de autarkische kunstenaar.

Dankzij een uitgebreid netwerk van journalisten en ontwerpers heeft Frame in de rest van de wereld de vinger beter aan de pols. Als het Australische Melbourne een nieuw stadshart krijgt - één reusachtig gebouw met musea, restaurants, kantoren en een openbare ruimte - pakt de redactie uit met zes pagina's. Mode-ontwerper Alexander McQueen opent een nieuwe winkel in New York? De Frame-lezer mag meekijken.

Maar er wordt niet blind gestaard op grote namen of prestigieuze projecten. Een dotcom-bedrijfje in Californië dat door geldgebrek een grote loods met zeecontainers moet opdelen in losse kantoorunits is ook interessant. Naast dit soort ingenieuze concepten krijgen ook details in interieurdesign aandacht, zoals een nieuw systeem om halsbanden te etaleren. Net zo makkelijk wordt vervolgens ingezoomd op het hippe restaurant Lozoo in New York, tevens een verkapte uitgaanstip. Zelfs kunst komt aan bod met een installatie in het Tate Museum in Londen.

Maar uitgerekend een van de leukste projecten in deze Frame is niet van een spraakmakende architect, en staat ook niet op een tot de verbeelding sprekende locatie. Een student aan de kunstacademie in het Zwitserse Lausanne boog zich over de vormgeving van eten - iets wat gek genoeg maar zelden gebeurt. Het resultaat is brood dat gebruikt kan worden als servetring, vogelkooi of eierdopje. Tussen alle pracht en praal in Frame wordt de vergankelijkheid van design zo nog maar eens fijntjes benadrukt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden