Pizzapunt uit Samoa

Paul Bink (29), Zutphen, groepsleider verstandelijk gehandicapten:..

Het is eigenlijk een beetje uit de hand gelopen hobby. Ik sta hier in mijn korte broek en in een T-shirtje, even kijken. Mijn bovenbenen zitten vol, mijn armen, mijn rug voor driekwart en dan heb ik nog wat op mijn onderbeen en op mijn voeten. Ook op mijn pink zit er trouwens een, een dingetje uit Tahiti. De eerste heb ik een beetje impulsief laten zetten toen ik 21 was, in de shop van Henk Schiffmacher. Het is een astrologisch teken van de steenbok, mijn sterrebeeld, op mijn schouderblad. Tussen de eerste en de tweede, een tribal-band om mijn bovenarm, zat hooguit een halfjaar.

Na die eerste ben ik me gaan verdiepen in tatoeages. Vooral die traditionele fascineren me. Vanwege de manier waarop ze worden aangebracht en om de symboliek. Ik heb tatoeages uit Samoa, Tahiti, Nieuw-Zeeland, Japan, Indonesië en Hawaii, maar de meeste zijn door Nederlandse tatoeëerders gezet.

Deze is van Paulo Suluape uit Samoa. Suluape, hij leeft nu niet meer, was in december 1997 te gast in het Amsterdamse tattoo-museum. Ik had een afspraak gemaakt. Hij werkte met een soort stokjes, rechte harkjes, met naaldjes aan het eind. Die heb je in een aantal breedtes. Hij doopte de harkjes in de inkt, zette ze op mijn huid en met een andere stok sloeg hij die naaldjes erin. Het is wel veel pijnlijker. Op de foto is hij heel vers. Je wordt helemaal geschoren, ja. Dat moet altijd. Ik heb tegen Suluape gezegd: maak er maar wat van. De symbolen hebben allemaal een eigen betekenis. Ik weet het niet precies en het is moeilijk snel uit te leggen, ik heb er wel een boek over.

Mijn vrienden noemen deze tatoeage altijd de pizzapunt. De meeste vrienden en familie zien het al niet eens meer. Mijn moeder had bij de eerste wel iets van: o jee. Ze zei: dat babyhuidje van jou kan ik me nog goed herinneren. Ik ga weleens naar de sauna, daar ben ik niet echt een alledaagse verschijning. 's Winters ziet niemand het en dan ben ik een onopvallend iemand. Verder ben ik heel normaal: ik heb een goeie baan, een huis, ben niet aan de drugs of alcohol. Omdat ik een rustige jongen ben en heel lief en zo, beweerde iemand eens dat ik me met mijn tatoeages wil afzetten. Zelf ervaar ik dat niet zo.

Ik vind het gewoon mooi. Het is dus helemaal niet voor de kick, of omdat ik van pijn houd. Het is wel een beetje een verslaving, ik heb altijd plannen voor iets nieuws. Mijn gezicht of nek zou ik nooit laten doen. Voorlopig heb ik nog plek, ik heb een onderbeen waar nog bijna niets op staat, maar op een gegeven moment houdt het op ja.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden