Pinkpop ontwaakt op zaterdagavond om half negen

De zon won zaterdag op punten in Landgraaf, maar ’s avonds piekte Pinkpop met het onvermoeibare Green Day...

Landgraaf ‘Vanaf vandaag heet het hier geen Pinkpop maar Green Day Pop.’ De profetie van een charmant rotjoch met een elektrische gitaar. Maar het was geenszins grootspraak. Green Day-zanger Billy Joe Armstrong eiste geheel terecht de overwinning op van de Pinkpopzaterdag. De Amerikaanse punkband ging voor een totale zege, waarbij elk middel – beetje Eine Kleine Nachtmusik, veel wc-papier – geoorloofd was. Het culmineerde in een hoogtepunt waarbij het onduidelijk was wie er meer lol had: het publiek of de band.

Pinkpop (60 duizend bezoekers dit jaar) ontwaakte op zaterdagavond om half negen. Daarvoor sluimerde het alleen. Want was Pinkpop 2010 verrassend? Nee! Gevarieerd? Dat wel. De 41ste editie van Pinkpop waaierde in zijn programmering uit van het Germaanse homo-erotische staalbedrijf Rammstein tot de confettipop van werkstudent Mika. Pinkpop heeft zich geprofileerd als festival voor popacts die een status in de mainstream hebben bereikt, aan de randen daarvan opereren of op zijn minst al op Lowlands zijn geantichambreerd.

Het gehalte aan festivalplamuur, de acts die louter lijken te fungeren om de gaatjes in het programma op te vullen (zei iemand daar Faithless?) was dit jaar goddank minimaal. Zelfs een experiment was geoorloofd. Een typisch alternatief Lowlands-bandje als Yeasayer mocht zondag het publiek proberen te bekeren tot zijn eigenzinnige muziek die zich maar moeilijk tot een genre bekent: een warm broeierige kruising tussen dance en pop op basis van tribale ritmes, synthesizers en de licht gepijnigde stem van zanger Chris Keating. Ging moeizaam. Yeasayer klonk live bedeesd totdat er bij hitsingle O.N.E een bescheiden vonk oversloeg.

Meer experiment: Moke, de beste Britpopband uit Nederland, bezegelde de vrijage met het Metropole Orkest op het podium. Ziet er indrukwekkend uit: The men in black met daarachter een uit zijn krachten gegroeide backupband. Maar de strijkers die kamerbreed tapijten neerleggen en de scherpe accenten van de blazers veranderen weinig aan het geluid van Moke. Het was exemplarisch voor het festival. Hier werden verwachtingen ingelost, zelden overtroffen.

De vintage garde: soulzanger Ryan Shaw en rockabilly trio Kitty Daisy & Lewis oogsten bewondering maar misten eigenheid. Slash, voormalig gitarist van archetypische rockband Guns ’n Roses, deelde gul zijn gitaarrock uit. Vies en vet als ’s mans haar onder zijn hoge zwarte hoed, maar ook fantasieloos doorstomend. De Editors met hun synthesizer/gitaarstormen en de declamaties uit het donkere graf van zanger Tom Smith roepen achtereenvolgens gevoelens op van donkere verleiding, bezwering en verzadiging. En goede gozer John Mayer zingt zijn leukeluisterliedjes met hetzelfde elan als waarmee hij waarschijnlijk de hond uitlaat. De zon won zaterdag op punten.

Pas met de dj-set van 2 Many Dj’s voelde je dat de muziek geen genoegen nam met een tweede plek. De extreem gefragmenteerde geluidssamples uit een bibliotheek van vijftig jaar popmuziek werden er door een beat genadeloos ingeramd tot een duizelingwekkend energieniveau ontstond in de Converse tent.

Maar het festival verregende op zondag en afgaande op de grote gaten op het veld leek het alsof de massale uittocht al in de vooravond was begonnen. Niet geheel verwonderlijk, want echte toppers die het festival moesten uitluiden ontbraken. Pink is vooralsnog als festivalact te licht en hoe lang kan The Prodigy nog teren op een hit als Firestarter?

Aan het zonnetje in huis Mika de taak om nog wat opwinding te brengen op een druilerige zondagavond. Met een flinke dosis manisch optimisme en liedjes die met vilstift zijn ingekleurd kreeg de Britse zanger het publiek aan het springen. En zowaar, de zon brak door.

Uiteindelijk wel te weinig te laat. Want ontegenzeglijk bleek dat Pinkpop voortijdig piekte op zaterdagavond met Green Day, dat tweeënhalf uur lang met catchy punksongs en een onvermoeibare frontzanger de landerigheid aan pulp sloeg. Hier heerste de euforie van de speeltuin, een verademing.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden