Pinkpop 2016: de hoogte- en dieptepunten

Nieuwe bandjes ontdekken doe je maar ergens anders en voor verstilde gitaarliedjes is ook geen ruimte, dus waarom ga je nog naar Pinkpop? Om de grootheden bij te schrijven in je persoonlijke poptempel.

Beeld ANP Kippa

Wat is dit eigenlijk voor een festival en wat doe ik hier ook alweer, denk je als je voor de zoveelste keer over dat enorme terrein van het Megaland te Landgraaf wandelt. Tussen tienduizenden roze vissershoedjes, vastgeklemd in een dikke, traag bewegende mensenmassa langs eindeloze friet- en bierkramen en die gigapodia waarop je een paar vrachtwagens naast elkaar kunt parkeren.

Kleine bandjes ontdekken, je laten betoveren door een nieuwe singer-songwriter met verstilde gitaarliedjes? Nee, dat dus niet. Dat doe je maar ergens anders, op een van die vele festivals die staan volgeramd met onbekend talent. Op Pinkpop ga je oogsten. Je persoonlijke popgeschiedenisboekje bijwerken en vinkjes zetten achter de namen die je ooit nog eens moest zien. Bouwen aan je eigen live-popmonument, steen voor steen. Met in godsnaam dan ook maar dat vissershoedje op: geef je over aan de roze gelukzaligheid of ga weg.

Een jongen van 19, met vier vrienden van ook al 19 aanwezig bij het concert van de Red Hot Chili Peppers op vrijdagavond, legt Pinkpop even haarfijn uit aan de man van die andere generatie. Hij komt al vier jaar naar Pinkpop, zegt hij, omdat hij hier de legenden uit de begintijd van het pop- en rocktijdperk kan zien en bewonderen. Hij zag de Rolling Stones in 2014. Zondag ziet hij Paul McCartney ('niet te geloven toch?') en zijn persoonlijke poptempel staat dus al vol met heiligenprentjes. Vrijdag zette hij de Red Hot Chili Peppers al bij in het altaar, een megaband die hij nooit had kunnen zien - hij was te jong - en nu dus wel.

De Engelse zanger John Newman treedt op tijdens de derde dag van het muziekfestival Pinkpop. Beeld ANP Kippa

'Hartenbrekers-met-gitaar'

Pinkpop is een levend popmuseum en het opzienbarende is dat het festival met dat profiel nog altijd het grootste en dus misschien ook wel belangrijkste popfestival van Nederland is. De Pinkpopopdracht is ieder jaar helder: met een enorm budget moeten de echt allergrootste popnamen worden geboekt, en met die paar enormiteiten op het programma trekt Pinkpop vervolgens Landgraaf vol. Een man of 70 duizend per dag, soms een dagje ouder maar vooral ook heel jong. De moeilijkheid zit hem voor Pinkpop in de vervolgopdracht: wat zet het festival op die reuzenpodia in aanloop naar de acts die die podia ook echt kunnen bespelen?

Bij Pinkpop 2016 valt op dat die bands, soms echt piepjong en pril, er wel degelijk zijn. Pinkpop shopt de laatste jaren in de kaartenbak 'hartenbrekers-met-gitaar' en bij de shows van jongens als James Bay en James Morrison ontwaar je dus een tweede Pinkpopprofiel. Ze doen het steengoed op de festivalweide, vooral als het echte performers zijn, zoals bijvoorbeeld die James Bay. Hij heeft een paar hits - ook onontbeerlijk op Pinkpop - en hij brengt die met een berg charisma. En vooral daarmee pakt hij het publiek voor het hoofdpodium in.

Op Pinkpop moet je iets te vertellen hebben op een podium. Heb je dat niet, dan ga je af. Verrassend is ineens ook een show van het Britse electropopbandje Years & Years. Al vele malen gezien die jongens, maar op Pinkpop stijgt het bandje ineens een paar meter op. De liveshow is stukken beter dan voorheen, vooral dankzij de broodnodige achtergrondzangeressen - de stem van zanger Olly Alexander is nogal dun. Maar die Alexander heeft ondanks (of juist dankzij?) die 15 duizend man voor zich wel een geweldig leuke en ontwapenende podiumact. Gewoon leuk om naar hem te kijken, met zijn danspasjes en zijn ontspannen praatjes, en om te horen hoe al die duizenden mensen ál die liedjes meezingen.

Daarin zit hem dus het verschil tussen hit en flop op Pinkpop. Een show van Lianne La Havas valt totaal in het water op het hoofdpodium. Voor haar gaapt een leegte en na drie nummers wordt die leegte nóg leger. La Havas heeft geen hits en ook nauwelijks pakkende liedjes die in de buurt komen van hits: gitaargetokkel en wat meanderende soulzang, het zal wel.

Leuk voor een klein podium op een 'soul & jazz-festivalletje', niet op Pinkpop en zeker niet op het grootste podium. En bij zo'n mislukt concert hoor je het Pinkpoppubliek ook stevig klagen, hoe meegaand het soms ook lijkt: 'Wat een kloteconcert, rot eens op.'

Zo'n flater biedt natuurlijk wel kansen aan anderen. Tegelijk met La Havas staat in de podiumtent Stage 4 Lucky Fonz III te spelen en dat is dus wél een entertainer. Hij overtuigt de ineens stampvolle tent volledig met een geweldige act; komisch, ontregelend en gewoon puur goed. Zijn laatste nummer Linde Met Een E wordt massaal meegejoeld en Fonz III stamelt bij het afscheid dus maar een paar keer achter elkaar: 'Ik hou van jullie man, echt waar. Pinkpop, ik hou van je.' Een onverwacht hoogtepuntje.

En zo krijgt Pinkpop 2016 gestaag, maar toch ook wat aarzelend, vorm als een geslaagde editie. Vooral ook omdat het hoofddoel van het festival weer is bereikt: de gebeeldhouwde headliners zijn enorm, overdonderend en legendarisch en brengen bij hun adembenemend uitgelichte megashows tienduizend mensen samen in een massaal maar gelukzalig popsaamhorigheidsgevoel. Dáárvoor ga je dus naar Pinkpop. Volgend jaar weer.

Tekst gaat verder onder de foto.

Rammstein en Red Hot Chili Peppers

Een van de onbetwiste hoogtepunten van Pinkpop is zaterdagavond het brandende totaaltheater van de Duitse band Rammstein. De band maakt al jaren geen nieuwe liedjes meer, maar weet de oude in een bijna griezelige, mechanische perfectie te vertolken bij een absurde maar zeer meeslepende en zelfs emotionele vuurshow. Het afsluitende nummer Engel, met zanger Till Lindemann bungelend in een vuurspugend engelenpak, levert een van de mooiste want onvergetelijke plaatjes op van Pinkpop 2016. Uitgebreide recensies van de shows van Rammstein en de Red Hot Chili Peppers zijn te lezen op volkskrant.nl.

Rammstein op zaterdag. Beeld Els Zweerink

Dubbele boeking: De Staat

Nooit eerder vertoond op Pinkpop: een grote band die twee dagen achter elkaar optreedt op een van de hoofdpodia. En dan ook nog een Nederlandse.

Het Nijmeegse De Staat mag de historische klus klaren, door het uitvallen van de Zweedse rockband Ghost op zaterdag. Pinkpop heeft voor afzeggevallen meestal een reserveband paraat, maar zaterdagochtend werd De Staat dus maar eens uit bed gebeld, of ze misschien nog een keer konden komen. 'Geschiedenis schrijven? Tuurlijk', moet zanger Torre Florim hebben gedacht.

Vrijdag bespeelde De Staat het afgeladen tentpodium Brand Bier Stage. Die tent werd platgespeeld. Zaterdagavond valt De Staat in herhaling: ook het volle veld voor de 3FM Stage laat zich beheksen bij het inmiddels ingeburgerde cirkelritueel van Witch Doctor. 'Doen we het een beetje goed als upgrade', vraagt Florim zijn publiek. Dat een deel daarvan hardnekkig met Ghostvlaggen staat te zwaaien boeit hem zo te zien vrij weinig.

Tekst gaat verder onder de foto.

Het optreden van De Staat op zaterdag. Beeld Els Zweerink

Dance

Op zich dapper, dat Pinkpop stug doorgaat met het programmeren van mainstreamdance. Een eerder optreden van de inmiddels gepensioneerde Zweed Avicii was een mislukking, maar dit jaar staan dan Major Lazer en Kygo op een groot podium. De show van Major Lazer vrijdag is een hit, omdat die dance-act een betonnen repertoire heeft van ijzersterke popsingles en die live ook nog eens hilarisch weet te vertolken, inclusief twerkend dansspektakel.

De Noor Kygo op het hoofdpodium zondag blijkt helaas een ouderwetse knoppendraaier, waarin het overgrote deel van het Pinkpoppubliek geen trek heeft. Zo'n show van een jongen met een omgekeerd petje aan een mixtafel blijft toch ook een show van de onzichtbare zangers: je hoort steeds wel iemand zingen, maar je ziet hem niet. Het is een misvatting dat het piepjonge publiek op Pinkpop zo'n dj-producer nu eenmaal nodig heeft. Dat is helemaal niet zo, blijkt ook dit jaar weer. Die Pinkpopkids staan veel liever drie dagen te headbangen bij populaire rockacts als Halestorm en Skillet.

Tekst gaat verder onder de foto.

Major Lazer op de eerste dag van Pinkpop. Beeld anp

De T-shirt charts

Goede graadmeter voor de populariteit van de bandjes op Pinkpop: de T-shirtverkoop bij de merchandisekraam. Pinkpoppubliek laat graag zien waar de voorkeuren liggen, in shirtjes en natuurlijk die roze vissershoedje: ja, de Pinkpopgangers houden van Pinkpop, duidelijk. Rammstein verkoopt - uiteraard - de meeste shirtjes op Pinkpop. Opvallende runner-up: de Amerikaanse rockband Halestorm van schreeuwzangeres en scheurgitariste Lzzy Hale, die Pinkpop compleet overrompelt met meezingrockliedjes uit een ander tijdperk. Daar wil je na afloop wel even een shirtje van kopen. Halestorm doet zéér goede zaken op Pinkpop.

Kratje op, kratje af

Wat staat daar in godsnaam midden op de festivalweide te Landgraaf, tussen de twee hoofdpodia in? Een reuzenbierkrat? Inderdaad, daar staat een reuzenbierkrat. Een leuke Pinkpopgimmick, die bovendien inzichten verschaft. Het reuzenkrat Brandbier is te beklimmen en van bovenaf heb je een waanzinnig uitzicht over het hele Megaland. En je ziet precies wat Pinkpop voor een festival is, als je tienduizenden mensen na afloop van een show van podium één naar podium twee ziet trekken. Een headlinerfestival dus: van de ene grote act nar de andere. Biertje erbij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.