Pinkerton, of hoe ik er ooit grandioos naast zat

Heb ik me ooit wel eens zo vergist als tijdens het bespreken van Pinkerton, het tweede album van Weezer, in 1996.

Ik weet nog goed dat ik behoorlijk op de band was afgeknapt. Natuurlijk, ook ik hield van de enorme catchy plaat Weezer waarmee de band twee jaar eerder had gedubuteerd.

Maar op Lowlands vond ik er al niks aan en toen Pinkerton even later verscheen, hoorde ik er niks in. Geen pakkende tunes in elk geval. Ik besprak de plaat samen met het debuut van Weezer, waarop de hit Popular stond. Precies het soort nummer waarvan ik vond dat Weezer het had moeten maken. Die Nada Surf vond ik veel beter.

Ik heb wel eens gedacht dat ik de enige was die niks aan Pinkerton vond. In ieder geval werd ik er al snel niet-begrijpend door vrienden, bekenden en minder bekenden over aangesproken. Die begrepen er niets van. Pinkerton was toch prachtig?

Ik hield me natuurlijk groot, al bleef er altijd een liedje in mijn hoofd rondzingen van die plaat No Other One, terwijl ik me van die Nada Surf niets meer kan herinneren.

Maar ik was niet de enige, die moeite had met Pinkerton zo bemerkte ik onlangs. Het album is nu als Deluxe Edition-dubbel-cd verkrijgbaar en de ontvangst gaf wel aan dat er meer waren die zich zoals ik vergist hadden.

Vergist ja, want inmiddels vind ik Pinkerton echt geweldig. De plaat die door lezers van Rolling Stone tot de drie slechtste van het jaar gerekend werd, en geen schijntje verkocht van het debuut Weezer twee jaar eerder geldt inmiddels als hun absolute meesterwerk.

Een emo-statement avant la lettre, zo wordt het ook wel omschreven. Ik heb niks met emo, maar meer emo dan Pinkerton kan ook nauwelijks. Het is hier waar zanger Rivers Cuomo afrekent met de emoties die hem sinds hij twee jaar eerder beroemd werd, overmanden. Veel liedjes gaan over seks, ontrouw, jaloezie en vooral over de gevolgen van het te snel beroemd worden. De plaat laat zich beluisteren als een wanhoopskreet, terwijl liedjes als The Good Life verraderlijk vrolijk lijken te klinken.

Cuomo had zich na anderhalf jaar touren met ‘the blue album’ in 1995 teruggetrokken om weer te gaan studeren. De nieuwe liedjes schreef hij tijdens vakanties. Ook was er nog die merkwaardige operatie aan zijn been, dat korter was dan het andere. Hij was in een soort van isolement geraakt en had alles even goed laten bezinken.

Brieven van Japanse vrouwelijke fans brachten hem tot fantasieën in El Scorcho enAcross The Sea, jaloezie leidde tot No Other One en in Pink Triangle is hij verliefd op een lesbisch meisje. Allemaal typische high-school romantiek misschien, maar origineel verwoord. En de muziek is veel dwingender en pakkender dan ik aanvankelijk dacht.

‘Ik kan er niet over praten dus misschien moet ik er een plaat over maken’, zingt Cuomo in El Scorcho. En het werd een plaat die zich kwa thematiek kan meten met In Utero van Nirvana. Ik vind Pinkerton inmiddels zelfs veel beter.

Ik kan de Deluxe Edition overigens ook aanbevelen, want vooral de akoestische sessies zijn schitterend. The Good Life, El Scorcho en Pink Triangle komen diverse keren voorbij, maar het blijken onverwoestbare popklassiekers.

Een en ander is vooraf te checken op Spotify waar ook de nieuwe editie al op te beluisteren valt. Maar het gaat uiteindelijk toch om Pinkerton.

Tjonge wat een geweldige rockplaat is dit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden