Pin-up op de voorpagina

Stel, je bent sterverslaggever Afghanistan voor de Volkskrant. Bij toeval reis je samen met een delegatie Kamerleden via Kabul naar Kamp Holland in Tarin Kowt, Uruzgan....

Femke Halsema

Maar dan stuit je op een probleem. De Kamerleden hebben onderling de afspraak gemaakt om eerst zoveel mogelijk kennis op te doen, en pas na de reis de pers te woord te staan. Je hebt weinig zin om na afloop met andere journalisten te dringen om een quote. Je bent niet voor niets sterverslaggever, toch?

Je dwaalt over Kamp Holland op zoek naar een onderwerp. Je ziet de jongens van de genie wat mistroostig bij elkaar zitten. Verderop in het militair hospitaal staat de kist van Martijn Rosier, hun collega, die afgelopen zondagnacht is omgekomen tijdens een patrouille. De jongens weten dat zij morgen weer aan het werk moeten. Plichtsbesef, verdriet en angst strijden om voorrang terwijl zij met de Kamerleden een alcoholarm biertje drinken.

‘Ik zou hierover kunnen schrijven’, denk je, ‘maar willen de mensen thuis, in Nederland dit wel lezen?’

Misschien toch weer over de Taliban. Over de toename van Tsjetsjeense, Saoedische en Pakistaanse jihadisten die niet terugdeinzen voor het meest gruwelijke en harde geweld. Over de kinderen die als menselijk schild worden gebruikt of over de bermbommen, slim verborgen onder de grond, steeds vaker ook op drukke plaatsen, zoals in Kabul.

‘Ach’, denk je, ‘dat interesseert toch geen hond. Maar misschien wordt het interessant als ik het contrasteer met de opgewekte geluiden van de Nederlandse regering dat de dreiging van Taliban vermindert... Nee’, denk je dan, ‘dat is niet sexy’.

Misschien over de corruptie in Afghaanse regeringskringen, de toename van de papaverteelt, de macht van de warlords of over de burgers die slachtoffer worden van het optreden van de Amerikaanse Special Forces in het zuiden van Afghanistan. ‘Ja’, denk je, ‘ik zou natuurlijk alle obstakels voor de werkelijke wederopbouw van Afghanistan mooi onder elkaar kunnen zetten’. ‘Nee’, voeg je er in gedachten meteen aan toe, ‘veel te ingewikkeld’.

Enigszins moedeloos loop je naar de kantine. Eerst maar eens iets drinken. Je blik blijft rusten op het prikbord waar een tekening van een naakte vrouw is opgehangen, ter grootte van een half A4. Niks bijzonders op een basis waar jonge jongens in grote afzondering en in barre omstandigheden soms wel zes maanden verblijven. Maar je kijkt nog eens goed en dan denk je: ‘Bingo! Dit is wat mijn lezers willen weten.’

Dit is een beetje stout, politiek en toch menselijk. De naakte vrouw is namelijk een fractievoorzitter, als klassieke pin-up afgebeeld. Je rent naar buiten, waar zij net met de jongens van de genie praat en troont haar opgewonden mee naar binnen. In stilte denk je, ‘als zij verontwaardigd reageert, kan ik er misschien nog een militair relletje uit slepen. En zelfs een excuus van de minister.’ Maar dat valt vies tegen. Ze haalt haar schouders op en loopt weer naar buiten.

‘Ach’, denk je, ‘wat maakt het uit. Ik voeg nog wat informatie toe over de vorm van haar zonnebril, de kleur van haar tas, en beschrijf dan uitgebreid de borsten van de pin-up: een kind doet de was.’

En ja hoor, de volgende dag blijkt dat het een gouden keuze was, want het staat vetgedrukt op de voorpagina.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden