Pijn

Vlak voor de zomer las ik in de Britse krant The Times een lang essay over zomerschoenen. Het onderwerp: waarom de meeste zogenaamd comfortabele zomerschoenen verschrikkelijk veel pijn aan je voeten doen. Zelden een essay met zo veel instemming gelezen.

De espadrille, de waterschoen, de slipper, de sandaal met lange lederen veters: allemaal moesten ze eraan geloven. De espadrille omdat hij je voet net zolang afschaaft tot je erachter komt dat je feitelijk op een opgerold stuk touw aan het lopen bent. De waterschoen omdat hij doet alsof hij rubber en rekbaar is, maar ondertussen in je voet snijdt. De slipper omdat hij gemaakt is volgens het concept: één stuk plastic tussen twee tenen. De sandaal met lange, lederen veters om alle voor de hand liggende redenen, en, neem ik aan, omdat het onlogisch is een schoen aan te trekken die uitgevonden is door de Romeinen.

Ik zou daar nog aan willen toevoegen: de Croc, de ballerina en de Birkenstock. De Croc omdat hij op een goede dag zo veel zweet in zich verzamelt dat je in een klotsend voetenbad loopt, de ballerina omdat zij onooglijke wonden achterlaat en de Birkenstock omdat hij niet zozeer pijn aan je voeten doet (al die claims over 'Komfort' en 'Tradition seit 1774' zijn waar), maar wel pijn aan je ogen.

Daarom was mijn voornemen deze zomer: geen Birkenstocks meer. Maar dan blijft er niets over.

Ik ging op zoek en vond op een modeblog de Salt Water Sandals. Een sandaal uit de toekomst, eigenlijk, want hij is van leer en kan toch tegen water, en is te krijgen in fluorescerende kleuren. Salt Water Sandals waren in Nederland uiteraard niet te koop, en om eraan te komen moest je allerlei sluipwegen bewandelen, iets wat niet ging lukken voor mijn vakantie, aanstaande vrijdag.

Gelukkig was ik gisteren op een plek waar veel modeminnende, avantgardistische Amsterdammers komen (de kinderboerderij) en zag daar een moeder en kind in Salt Water Sandals. Onmiddellijk rende ik op ze af en vroeg waar ze ze gekocht hadden, maar het was zoals met al dit soort producten - de Hermès Birkin-tas, de Isabel Marant-gymp met ingebouwde platformzool, de Heilige Graal: de vrouw was bevriend met de importeur in Engeland. Dat oude, Bijbelse verhaal.

Maar ze vroeg wat mijn maat was. En bood aan ze bij die importeur-vriendin te bestellen.

Zo veel goedheid van een vreemde kon ik niet aan en ik zei: 'Nee, nee, ik bestel ze wel via die sluipweg op internet, en misschien krijg ik ze dan voor volgende zomer.'

Dus nu draag ik Birkenstocks en probeer ik niet naar beneden te kijken.

WiBra

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden