Pijnlijk verhaal van Muis en Muze

Een oud, vergeeld fotootje van een naakte peuter met een bruidssluier, twee al even naakte poppen als bruidsmeisjes. Het is een akelig plaatje, op de voorkant van Miriam Guensbergs roman De Muze van het Moortgat (Veen; * 29,90)....

Muis, de kleuter van de foto, is al volwassen wanneer ze haar eigen verhaal te horen krijgt. Haar zoektocht naar de waarheid omtrent zichzelf begint met twaalf 'sessies' bij een psychiater. Die kan haar echter geen antwoorden verschaffen. Vooral de stemmen in haar hoofd zijn ontevreden: de psychiater is slechts een 'dwaallicht' die er niets van begrijpt. Muis' alternatieve persoonlijkheden, Lucifer, Dodepop en Muze, hebben in het verleden zo hun eigen, nogal destructieve manieren aangewend om het verdriet het hoofd te bieden.

Uiteindelijk is het een oom die Muis vertelt hoe haar moeder stierf en hoe zijzelf door haar vader misbruikt is. Maar dan rijst de volgende vraag: wat te doen met haar woede? Ze wil haar vader straffen, niet alleen om zichzelf te wreken maar ook haar moeder en de rest van zijn slachtoffers. Ze gaat te rade bij een rabbijn, die haar het antwoord in handen geeft. Als ze het 'vonnis' ten uitvoer heeft gebracht, kan Muis haar stemmen tot zwijgen brengen, behalve de Muze die haar tot de schilderes maakte die ze is.

Net als in haar vorige boeken toont Guensberg haar voorkeur voor de grote vragen van het leven, en kent ze de kunst, religie en filosofie een troostende rol toe. Maar haar verhaal ontroert het meest op de momenten dat het ontdaan is van die metafysische franje. De kaalheid die er dan overblijft, is een overtuigende vorm voor het pijnlijke verhaal dat Guensberg te vertellen heeft.

YvD

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.