'Pijn is belangrijk in de sport, zonder gaat het niet'

Je moet veel pijn lijden in de sport, heel veel. Niet voor de lol hebben atleten het er in haast elk interview wel even over. Het is ook belangrijk, pijn. Zonder gaat het niet. Het zou zelfs weleens zo kunnen zijn dat het resultaat van carrières rechtstreeks afhangt van de mate waarin de atleet pijn verdragen kan. En wil.

Sommige atleten kunnen veel pijn hebben. Anderen lijken, zoals bijvoorbeeld Dirk Kuijt, nog niet van het verschijnsel op de hoogte te zijn gebracht. Weer anderen we denken voorzichtig aan Gesink en Maher hebben weer andere talenten.

Pijnkampioen

De onbetwiste pijnkampioen van dit moment moet Tom Dumoulin zijn, de jonge Nederlandse renner die woensdag derde werd op het WK-tijdrijden. Tijdens ritten concentreert hij zich op zijn fiets, zijn ritme en de weg op alles behalve de pijn die zijn benen verscheurt. De commentatoren riepen: 'Als hij fietst, heeft hij geen pijn!'

Het is de beloning voor het incasseren van karrenvrachten tegelijk - we denken dat je geen pijngrens hebt. Heb je daarentegen last van de pijn, stroomt de pijn je telkens vloeibaar uit de oren we concluderen dat je ongeschikt bent voor het vak.

Aan Gesinks liefde voor het incasseren is vaak getwijfeld. Ook door mij. Zelfs nadat hij op hoge snelheid tegen het asfalt was gegaan. Het is ook wel gek: in de Verenigde Staten is geen tempoversnelling hem teveel, in Europa bijna elke. Hij liet zich opereren, een emotionele blokkade uit de hartspier branden, en zie het verschil tussen chirurg en homeopaat is soms verwaarloosbaar hij vloog meteen weer bergen op.

Marco van Basten

Het is jammer dat we atleten niet onder de motorkap kunnen kijken om vast te stellen hoe het met de pijngrens is gesteld we meten met ons gevoel en onze intuïtie.

Over Marco van Basten gaan dezer dagen twee opvattingen rond: hij is een watje dat niet tegen spanning kan, en: hij is een moedig man, die eerlijk toegeeft dat zijn emmertje is volgelopen, voordat anderen natte voeten krijgen.

Pijn is goed, belangrijk. Maar je hebt wel verschillende soorten pijn, je hebt kwantiteit en kwaliteit. Het is bijvoorbeeld niet waar, zoals Fred Rutten laat zien, dat je automatisch goed zit als je pijn ervaart. Dat je kunt zeggen: het doet mij hier elke dag verschrikkelijk zeer, dus ik ben op de goede weg.

Wat is er in dit verband met onze nieuwe bondscoach aan de hand? Was Guus Hiddink soms de pijn vergeten? Een paar wedstrijdjes nog maar en nu al speculeert hij puffend over opgeven, zich terugtrekken, zijn assistenten de klappen laten opvangen.

Louis van Gaal besmeert zijn boterhammen met pijn en brengt zijn vakanties bij voorkeur door op het eiland pijn. Maar Hiddink is geen Van Gaal. Hiddink wil niet meer, kan niet meer, hij wil een pijnvermijder zijn, maar zal daarin niet slagen geen angst zo snel of de pijn achterhaalt hem wel. Gelukkig is sport ook wat dit betreft onverbiddelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden