Pieterpad

Net als de afgelopen vijf jaar doen we deze zomer weer samen het Pieterpad. Dat wil zeggen: een stukje dan....

Het zal ditmaal evengoed meteen ook wel de laatste keer zijn, zo als vader en zoon. Op de onverharde paden tussen Pieterburen en de Sint Pietersberg kom je nu eenmaal weinig sexy meiden van 15 jaar in bikinitopje en op coole teenslippers tegen. En als ze er al lopen, dan spreken zulke meiden niet onmiddellijk stotterend van opwinding een eveneens 15-jarige gozer in zijn puberteit aan. En dit waarschijnlijk al helemaal niet als ze begrijpen dat deze gozer voor de lol met zijn vader aan het wandelen is.

Desondanks, niet tobben: hij heeft zich wel degelijk op een schitterend ongeluk voor bereid. We gaan lopend het traject Hel len doorn-Holten en Holten-Laren afleggen, maar in zijn verbeelding doen we het per open sportwagen. Hij treedt 's ochtends om 7 uur bij de startstreep aan op zijn allergaafste, zwarte indoor-Nikes, met strak naar achter gekamd lang haar (Totti?), een cd-walkman met Elvis erop, en met een Italiaanse leren minibal bovenin zijn rugzak. Logisch allemaal. Zelfs op een zandweg van het Pieterpad train je op je snelle passeerbewegingen, aangezien de tegenstander overal kan opduiken. En op zo'n moment moeten je haar en je kleding ook goed zitten, want die tegenstander kan zomaar zijn knappe 15-jarige zus bij zich hebben.

Het stuk Hellendoorn-Holten, over de Holterberg, is wel héél mooi. Van de Pieter pad-trajecten die we tot dusver hebben afgelegd, zeggen wij spontaan: doe Hellen doorn-Holten maar direct op de eerste plaats van onze eigen ranglijst. Met Sittard-Valken burg op 2, en Roermond-Venlo voorlopig op 3. Iedereen oké? Geen enkele twijfel: over dit soort dingen voel je elkaar nog steeds blind aan, als vader en zoon. Met zijn mobiele telefoon belt hij de actuele tussenstand ('Hellen doorn-Holten op 1!') alvast door naar de thuisblijvers. Die hij vervolgens ook toefluistert dat het ineens toch wel heel erg zwaar is: zomaar een dag 'doormidden van nowhere' gaan lopen met die oude lul van 'm.

Want ja, nu hij het er toch even zachtjes met zijn begripvolle moeder, heel ver weg in het Westen, over heeft: hoe volbracht hij dat dan vroeger, zo'n weekendje wandelen met zijn vader? Toen hij nog 13 of 14 was?

We slapen in 't Losse Hoes in Holten. Fijn hotel. Ook weer. Dat ook direct aan het Pie terpad ligt en dat behalve met zijn bos-appartementen en zijn Franse keuken tevens kan schermen met de aanwezigheid van een natuur-dioramamuseum als directe buurman.

Voordat we warm gaan eten bekijken we daar, onder veel meer Jiskefet-dieren, de opgezette roek.

Het zal voorlopig een van onze laatste, tussen vader en zoon gedeelde, verpletterende ervaringen zijn. Tjezus, een roek!! Dus zo ziet zo'n vogel eruit! Volgende zomer zal hij een 16-jarig meisje uitkleden en dan 'Tjezus, een meisje!!' in zichzelf jubelen. Maar dan bel je voor de tussenstand uiteraard niet meer naar huis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden