Pieter de Graaf, Soest

Ik leef in een container van vijf bij tweeënhalve meter. Die staat tegen mijn atelier aan. Hij is aan alle kanten dicht....

Tekst en foto: Daniel Koning

Ik kan hier goed nadenken. Je wordt hier niet afgeleid. Er zijn zoveel manieren om te vluchten. Ik ga wel eens naar het café. Dan zit ik te praten over koetjes en kalfjes. Dat voelt niet goed. Hier ben ik toch meer bij mezelf.

Van de lts af ben ik meteen als timmerman in de bouw terechtgekomen. Daar heb ik jaren in gewerkt. Op het laatst was ik meubelmaker. In 1998 op mijn zevenendertigste, ben ik ermee opgehouden. Bij het werken aan een grote kast ging ik door mijn rug. Ik heb nog geprobeerd door te werken, maar het was nooit goed bij die baas. Toen ben ik gestopt. De bedrijfsarts zei: 'Ik had hetzelfde gedaan.' Ik heb nu een 70 procent WAO-uitkering. Dat is passen en meten. Je leeft op het kantje van de wereld. Dat geeft niet zolang er geen mensen zijn die je er af willen gooien.

Zo'n tien jaar geleden ben ik met schilderen begonnen. Dat is een heel fijne uitlaatklep. Er zijn geen regels en geen wetten. Ik zit hier in stilte en kies de kleuren uit die ik wil. Ik hoef niemand iets te vragen.

Het ongezondste dat ik ooit heb gedaan, is een halfjaar lang van zeven uur 's morgens tot één uur 's nachts werken. Eten, werken en slapen met je verstand op nul. Ik moet heel goed opletten anders slaat de hernia weer toe. Ik had het plan om een heel groot schilderij te maken, maar ik weet niet of dat nog lukt.

Ik kan goed alleen zijn. Soms is het moeilijk, dan pak ik papier en potlood en ga schetsen. Of het wat wordt, dat geeft dan niet.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden