Piet Hein

Misschien zou ik ooit nog wel op softdrugs zijn overgegaan, als de stickies bij Albert Heijn, Gall & Gall of Hajenius beschikbaar waren gesteld in een beschaafde verpakking van tien tot twintig: zoals een doosje Chief Whip, of nog liever een plat blikje Karel I....

Jan Blokker

Dat je ze zelf moest draaien heeft me altijd tegengestaan. Vooral dat spuug zou me de lust hebben benomen. Als er nou nog behoorlijk voorgelijmde vloeitjes zouden worden gebruikt – maar dat schijnt niet bij de scene te horen. Ik heb nog nooit iemand hasj zien roken, of z'n hele sigaret dreef van het speeksel, alsof hij ' m niet lichtjes met z'n tong had bevochtigd, maar flink onder de kraan had gehouden.

En dan heb je natuurlijk die coffeeshops.

Ze mógen, maar buiten ruik je bij wijze van spreken al het voorbehoud, de gedoogwalm.

In Zweden ging je zo vroeger (en misschien nog; ik ben lang niet geweest) naar de drankwinkel. Je had dorst, dus er was geen keus. Maar als je weer buiten stond – de fles whisky onzichtbaar weggëmballeerd – keken voorbijgangers je aan alsof je bij de hoeren vandaan kwam.

Overigens had zo'n Zweedse winkel, anders dan de gemiddelde Nederlandse hasjtent, iets deftigs, en de whisky was vrijwel onbetaalbaar, waardoor het ritueel sowieso een stuk sjieker leek dan wanneer ze je in een kroegachtige ruimte een paar gram afgesprijsde nederwiet aanbevelen.

Wordt het dragelijker of juist erger als Donner z'n zin krijgt, en de toegang tot de shops wordt voorbehouden aan klanten met een lidmaatschapskaart?

De minister, zo las ik, 'onderzoekt de mogelijkheid om de verkoop van softdrugs langs die weg te beperken tot inwoners van Nederland'.

Even los van de vraag of dat niet tegen een of ander zeer Europees been is, en of ik straks met m'n lidmaatschapskaart niet een levendige straathandel zou kunnen beginnen onder Duitse, Engelse en Franse toeristen – heeft u bij het lezen van zulke berichten niet ook meteen het achterafgevoel dat de toenmalige Ernst Hirsch Ballin een lichtend voorbeeld van vrijdenkerij moet zijn geweest, vergeleken met de huidige bewindsman van Justitie?

We beleven interessante tijden.

Wat wordt een coffeeshop als je er eerst lid van moet worden?

Je denkt al gauw aan de Grote Club, aan een besloten vereniging, een dispuut, een sociëteit.

Maar volgens mij gaan de gedachten van Donner eerder uit naar een rasphuis waarvan vaste klanten zich niet alleen moeten kunnen legitimeren met hun hasjpasje, maar voor de surveillerende politie liefst ook meteen herkenbaar zouden moeten zijn aan, ik verzin maar wat: twee rammelende bussen aan hun been, een streep rode verf op hun wang, een button in hun revers, of een ster in signaalkleur op hun borst.

Donner wil ervan af, dat lijkt me duidelijk.

En de tijd wil ervan af.

Hoe zou je anders moeten verklaren dat het Trimbos Instituut uitgerekend nu heeft uitgevonden dat je schizofreen kunt worden van de coffeeshop? De wetenschap was tien of vijftien jaar geleden toch zeker ook al ver genoeg om dat te kunnen vaststellen (zoals, tussen twee haakjes, het telraam twee of drie jaar geleden ontwikkeld genoeg was om uit te rekenen hoeveel procent van alle coke op Schiphol het land binnenkomt)?

Begrijp me goed: ik beweer niet dat ze bij Trimbos toentertijd de boel expres hebben laten sloffen en er nu, met het pistool van Donner op de borst, haastig werk van zijn gaan maken. Ik zeg alleen dat zulke dingen nooit toevallig zijn.

Nog honderd jaar, dan zal een consciëntieuze historicus uitgezocht kunnen hebben hoe een unieke coïncidentie van sociale, politieke, psychologische, culturele en massahysterische factoren, de jongste Piet Hein uit de geschiedenis ineens de kans bood de verkeerde kant op te fietsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden