Pick-up

k vind mezelf een feminist en ik ben ook nog eens voor emancipatie, maar ik erken dat er onuitroeibare verschillen tussen mannen en vrouwen zijn, die ik ook niet uit wíl roeien. Dat mannen veel meer aandacht en liefde aan hun iPhone geven dan vrouwen, en soms ook dan áán vrouwen. Dat ze nooit wakker zullen worden van babygehuil. Dat ze niet begrijpen dat je volschiet bij die DELA-reclame. Dat ze geen twee dingen tegelijk kunnen doen, al heb ik daar zelf toevallig veel meer last van dan mijn eigen man. Wat dat betreft is de emancipatie bij mij zeer geslaagd: ik ben zo'n vrouw die tegen haar omgeving zegt dat ze allemaal het huis uit moeten als ze moet werken.


Niks geen multitasken. Multitasken is voor mietjes.


Wat ook bij mannen hoort, en niet bij vrouwen, is dat ze volstrekt nutteloze, monomane hobby's hebben. Die houden meestal wel een paar jaar of een leven lang aan, dus je kunt je er maar beter bij neerleggen.


Mijn man is geïnteresseerd in muziek en vorige week heeft hij een pick-up gekocht. Nee: twee pick-ups. De eerste pick-up was een impulsMarktplaatsje, en die deed het niet zo goed, dus meldde mijn vriend zich bij een professionele pick-upverkoper met de intrigerende naam Technics Vingers.


Met Technics Vingers wisselde hij vele gedetailleerde mails uit over de Denon, de JVC en de Lenco, doorspekt met zinnen als 'De Lenco verhoudt zich 1 op 1 met de Denon in kwaliteit'. Toen bestelde hij de Lenco. Een oude pick-up uit Zwitserland, met houten kast. En hij kan wiebelen. Hij wiebelt mee als je danst. Daardoor slaat hij niet over.


Over dat wiebelen ben ik heel enthousiast en over de rest is mijn vriend heel enthousiast. Wat er ook moet gebeuren in huis - een maaltijd gekookt, een kind naar bed gebracht, een laptop opengeklapt of een postbode binnengelaten - eerst wordt er plechtig een langspeelplaat op de pick-up gelegd, die warm en krakerig begint te spelen.


Ons hele leven wordt nu begeleid door een nostalgische, want tweedehands, soundtrack bestaande uit de lp's van Carole King, Muddy Waters, Kindercabaret Potvoordrie, Tammy Wynette, Jerry Lee Lewis en Prince.


Dat we de postbode zo vaak moeten binnenlaten, komt doordat er alsmaar pakketten worden bezorgd met nog meer tweedehands platen; de platen die we vier jaar geleden hadden weggedaan omdat we te weinig ruimte in huis hadden.


Die ruimte is nu gecreëerd, ik weet niet hoe, maar er zijn ineens planken voor de aanhoudende stroom nieuwe oude lp's.


'Ik ga er nu mee ophouden hoor!' zegt mijn vriend steeds en dan zet hij een nieuwe oude plaat van Terence Trent d'Arby op.


Binnenkort is het Koninginnedag, denk ik dan.


Ik hou heel veel van hem.


WiBra

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden